04-07-06

Zweven...

Mijn batterijtjes zijn de afgelopen week helemaal opgeladen, als dat al nodig was want de laatste tijd zit ik goed in mijn vel en dans ik door het leven dat het een lieve lust is.

Drie vrije dagen, zaaaaalig weer, een zwembadje dat de nodige verkoeling bracht, de radio en het kabbelende vijverwater op de achtergrond, elegante libellen en dartele vlinders rondom, waterlelies en andere bloemenpracht in volle glorie,... het was puur genieten van al dat moois dat me omringde!  Ook de avonden waren goed gevuld: een plezant fietstochtje dat eindigde met een reuzesangria en prachtig zeezicht, een gezellige bbq, een relaxed etentje onder vrienden, ...   Geen heftige uitgaanstoestanden de afgelopen week maar wel rustige, gezellige momenten waarbij je het geluksgevoel voelt zinderen tot in je kleine teen...
En wat de liefde betreft... ewel ik heb gemerkt dat dit niet meer één van mijn prioriteiten is.  Het is natuurlijk één van de mooiste dingen die er zijn maar het is niet het enige.  Er is zoveel moois om van te genieten hier en nu dat het zonde zou zijn om daaraan voorbij te gaan omwille van de zoektocht naar de "liefde van je leven" of om dit als een gemis te zien.  Ik cross niet meer in sneltempo op zoek naar de liefde, naar iets waarvan ik zelfs niet weet waar ik het zoeken moet, wanneer ik het zal vinden als ik het überhaupt ooit zal vinden.  Het is gedaan met zoeken en mijn weg aan te passen in functie van de liefde.  Ik maak gewoon mijn eigen weg en wie weet komt "hij" ooit wel op mijn pad terecht . 

Ook al heb je niet alles wat je wenst, toch kan je zweven op wolkjes van geluk... want het zijn de dingen die je wel hebt die je door de lucht dragen...

23:34 Gepost door Rosie | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

01-07-06

Glinsteringen...

Met roodbetraande ogen zat ze aan haar tafeltje dat bedekt was met een gebloemd plastieken tafelkleed.  Recht tegenover haar zat hij, de oorzaak van haar verdriet.  Voor haar was hij de grote liefde, voor hem was zij enkel een spielerei.  Omdat ze me geregeld op de hoogte houdt over haar grand amour, had ik snel door dat er troubles in paradise waren.  Nu ja ik had het al langer zien aankomen maar ik kon haar enkel heel voorzichtig de kijkrichting aanwijzen, haar ogen moest ze zelf opendoen.  Daar is ze oud genoeg voor en trouwens wie ben ik om me te moeien met iemand anders haar liefdesleven, ik ben nu niet direct een expert te noemen op het vlak van geslaagde relaties maar bon... dat is een ander verhaal.
Ik kom deze ochtend dus met een overvolle blaas binnengestormd bij de wc-madam die als een hoopje ellende aan haar tafeltje zit terwijl hij het hoge woord voert.  Ik kijk haar bezorgd aan en mijn ogen vragen of alles in orde is, ze knikt me geruststellend toe.  Ik duik snel het dichtste toilet binnen want soms is de roep van de natuur echt niet te negeren!  Deze middag ben ik nog even langsgeweest om te kijken of ze niet ingestort was want ze doet zich steeds sterker voor dan ze is.  Dus ook deze middag, ze relativeerde het zo erg dat het niet meer geloofwaardig was.  Ze klapt dicht als haar gevoelens onder woorden moet brengen dus ik drong niet aan.  Op het moment dat ik vertrek... roept ze me geheel onverwacht na: "Rosie!", ik draaide me om vooraleer ik om de hoek verdween en zag glinsterend vocht in haar ooghoek, bijna onhoorbaar zei ze "Bedankt voor je liefde, meisje..."  Ik schonk haar mijn oprechtste glimlach, niet onmiddellijk wetend wat te zeggen of doen...
Dat uitgerekend zij, die zo'n uitspraken met moeite over haar lippen krijgt, me zoiets toeriep, bracht mij toch wel even van mijn melk... 


Later op de middag...

Toen ik hem zag binnenkomen, schoten een aantal letters me te binnen.  In welke volgorde ik die letters moest plaatsen om me zijn naam te herinneren wist ik echter niet meer, tientallen keren heeft hij het al herhaald, maar mijn geheugen weigerde tot nu toe steeds om het op te slaan.  Mijn aanbidder...  nu zijn verlof voorbij is, was hij deze middag opnieuw trouw op post om een babbeltje te komen maken.  Kiekenvlees bezorgt hij me... maar dan niet met een positieve connotatie, integendeel, kiekenvlees van afkeer.  Niet dat zijn uiterlijk zo'n grote afknapper is ofzo: hij staat niet vol pukkels, heeft geen vet haar of een wollemoustache (zo'n donssnorretje van "ik wil wel maar ik kan niet"), etc.  Qua uiterlijk valt hij eigenlijk mee maar er is nu éénmaal een genre mannen die mij de creeps bezorgt en nu heb ik toch wel de pech zeker dat hij tot dat genre van "pantoffels" behoort?!?  Dan heeft een mens als eens een aanbidder pfff...  Het is echt zo iemand die je bij manier van spreken als dweil kan gebruiken en die nog merci zal zeggen, iemand waarvan jij altijd alles mag beslissen, die zich volledig ondergeschikt stelt aan jou, een man die geduldig wacht tot je zijn kleren klaarlegt die hij moet aantrekken, etc.  Ik denk eerlijk gezegd dat zelfs Ken van Barbie meer pit heeft dan hem.  Allee geef nu toe: wie komt gedurende 2 maanden bijna elke dag langs, moet bijna op zijn eentje de conversatie gaande houden (ik antwoord vriendelijk maar stel hem nooit zelf vragen) én vraagt elke keer of ik nog steeds niets wil gaan drinken met hem?!?  Echt waar, die man heeft zoveel pit, temperament, passie, karakter en trots als een pannekoek waar ze gist vergeten in te doen zijn! 
[Even ter verduidelijking, mijn aanbidder is niet de Griek uit het postje van een paar weken geleden, wij zijn ondertussen heel goeie maatjes en ik ben er blij om dat het zo uitgedraaid is.]

01:02 Gepost door Rosie | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |