26-06-06

Stemming onder het vriespunt...

Deze morgen opgestaan maar een uur erna was ik nog steeds niet echt wakker.  Het resultaat van een uitputtend weekend en oververmoeidheid.  Al wat ik dan vraag is dat ze me even gerust laten en me op mijn plooi laten komen maar dat was buiten mijn telefoon en ons moeder gerekend.  
Berichten en telefoons volgenden elkaar deze ochtend in sneltempo op en ondertussen overstelpte ons moeder me met allerlei gebruiksaanwijzingen voor de vaatwas, de frietpot, de rolluiken (?!?), de inhoud van de diepvries, het kippen-, vissen- en kattenvoer, hoeveel water de bloemen moeten hebben, etc.  Ze vertrekken namelijk op reis en alhoewel ik al halverwege de 20 ben, heeft ze blijkbaar een heilige schrik dat ze bij haar thuiskomst mij en de dieren ondervoed en half dood zal terugvinden en dat het huis eruit zal zien alsof er een bom gevallen is.  Ok, ik ben misschien geen keukenprinses of een strijkwonder en mijn onhandigheid staat de laatste maand op topniveau, maar ik heb 5 jaar kunnen overleven op kot, dus ik denk dat ik deze 9 dagen ook wel overleef ;o) 

Rond de middag was ik er gewoon onnozel en hoorndol van geworden!  Het was tijd voor actie: de telefoon uitgezet en ons moeder meegenomen op boodschappen, als ze de frigo eigenhandig kon bijvullen zou ze misschien wat minder ongerust zijn en mij de oren niet meer van mijn hoofd zagen met al haar gebruiksaanwijzingen.  Mijn aanpak leek te werken :o)
Mijn stemming ging erop vooruit maar het was van korte duur.  Toen ik mijn telefoon opnieuw aanzette, zag ik het berichtje van mijn collega: "Lieve Roosje, het spijt me dat ik je door mijn besluit alleen achterlaat met het rampgeval (een andere collega) maar ik stop ermee, ik kan het niet meer aan."  Het was precies alsof ik een klap in mijn gezicht kreeg.  Ik belde haar op.  Ze was opgelucht zei ze maar tegelijkertijd voelde ze zich schuldig dat ze mij aan mijn lot overliet.  Ik vertelde haar dat ik haar begreep en haar enorm zou missen maar dat ze zich absoluut niet schuldig hoefde te voelen, ik heb al voor hetere vuren gestaan en per slot van rekening doe ik mijn werk graag, enkel het rampgeval zorgt voor miserie maar dat kan ik wel aan.  Ik meende elk woord maar toch had ik de grootste moeite om dat inwendige stemmetje te onderdrukken dat de ganse tijd schreeuwde "Laat me niet alleen achter, ik wil niet dat je weggaat!".  Geen van ons beiden had ooit gedacht dat we zo goed overeen zouden komen, laat staan dat we elkaar met een half woord zouden begrijpen en volledig op dezelfde golflengte zouden zitten.  We zijn namelijk zo verschillend van elkaar als mogelijk is en toch klikte het van in het begin.  Na haar vertrek zal het werk gewoon "werk" zijn en niet meer "het werken met een goeie vriendin", tgoh... ik ga haar echt missen!

Elke keer neem ik mezelf voor dat ik me niet te snel ga hechten aan mensen want vroeg of laat gaan de wegen toch weer uit elkaar.  Maar ondanks die voornemens lukt het me nooit.  Ik kan blijkbaar niet gematigd zijn in vriendschap, ik ben een meisje van uitersten... ofwel heb ik het voor iemand ofwel niet.  Diegene waarmee het niet klikt mogen alle moeite van de wereld doen, als ik ze niet moet, dan moet ik ze niet en steek ik er geen energie of moeite in om vriendelijk te zijn voor de schijn.  Vaak wordt me hierom arrogantie of dikkenekkerij verweten maar dat kan me niet schelen.  De mensen met wie het wel klikt die liggen me heel snel nauw aan het hart en ik raak aan hen gehecht. 
Soms lijkt het me beter en makkelijker om niemand te dichtbij te laten komen, dan doet het ook geen pijn als ze weer uit je leven verdwijnen.  Enerzijds zou ik dat graag kunnen, anderzijds weet ik van mezelf dat me dat nooit zal lukken en dat ik dat "gematigde" ook niet wil.  Mijn leven typeert zich in alle aspecten (liefde, vriendschap, werk, etc.) door hoogtes en laagtes.  Ik heb hoge vluchten nodig om te voelen dat ik leef, maar hoog vliegen is nu eenmaal onlosmakelijk verbonden met zo laag vliegen dat je af en toe een tak niet meer kan ontwijken... 

21:06 Gepost door Rosie | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

Commentaren

collega's Jammer dat je collega weggaat. Voor mij betekenen mijn collega's ook heel veel. We zijn een klein en hecht team en gelukkig komen we goed overeen. Voor mij is dat heel belangrijk. Ik heb vrienden voor wie geld en zo een belangrijke motivatie is om naar ander werk te zoeken, voor mij zou het heel moeilijk zijn mijn collega's te verlaten om elders meer te verdienen of zo.
Hopelijk zie je je vriendin nog buiten het werk. En wie weet valt de nieuwe ook wel mee!

Gepost door: pierre du coin | 26-06-06

collega's vrienden kennissen gewoon mensen kruisen je weg
de één onthou je omdat hij zo lief was
de ander omdat ze zo mooi was
wat leuk is is dat je in de plaats weer anderen ontmoet
en zo gaat het maar voort
het leven is vluchtig maar tergelijkertijd heel diep.....

Gepost door: MIEKE | 27-06-06

Lieve ... Rosie, we zouden het allebei niet anders kunnen dan hoe je het beschreef ... Het klikt en je bindt, of het klikt niet en er zal nooit enige vorm van verbintenis zijn ... Het leven kan raar lopen, en wegen lopen soms uiteen, maar elk pad dat je met echtheid en diepte gekruist hebt, is een verrijking ... Wees blij met je intensiteit, er zijn er maar weinigen die dit kunnen voelen ...

Dikke kus, A**

Gepost door: A** | 27-06-06

Vriendschap 't Is toch niet omdat jullie niet meer samen werken dat jullie geen vriendinnen meer kunnen zijn? Jullie kunnen toch nog afspreken buiten het werk. Ik heb ook een zeer goeie vriendin overgehouden van een vorig werk. Als het klikt, dan doe je ook moeite om de vriendschap te onderhouden.

Gepost door: yab | 27-06-06

De commentaren zijn gesloten.