31-05-06

verwarrend

De nood om te schrijven is er opnieuw want na een windstille periode in mijn hoofd, vliegen de gedachten weerom als herfstblaadjes in het rond...

We waren in de late namiddag met zijn tweetjes gezellig aan het afwassen, zoals we wel vaker doen.  Plots voelde ik mijn nekhaartjes recht overeind komen alsof iemand mij aan het bekijken was.  Ik zocht vragend zijn ogen en zag dat hij zijn blik op mij gericht hield.  Voor ik het goed en wel besefte kuste hij me.  Een zachte en tedere kus maar waar toch genoeg kracht vanuit ging dat mijn knieën mij niet meer leken te ondersteunen. 
Geschrokken klampte ik mij vast aan het aanrecht en veel meer dan een beetje gestamel kwam er niet uit.  Dit had ik totaal niet voelen aankomen.  Misschien omdat ik de laatste weken iets teveel op mezelf gericht was waardoor ik niet echt openstond voor de signalen.  We komen enorm goed overeen, lachen veel en kunnen goed praten... maar meer heb ik er nooit achter gezocht. 
Veel vrouwen zouden mij zot verklaren omdat ik zijn kus niet beantwoord heb, alleen al zijn looks die zijn Griekse afkomst alle eer aan doen.  Ik moet toegeven dat hij mij fysiek niet onverschillig laat maar zijn timing is een beetje ongelukkig.  Ten eerste voel ik me momenteel goed in mijn vel en dat zou ik even zo houden.  Ik heb geen nood aan de onzekerheid & vragen die met een prille liefde gepaard gaan.  De tweede reden is dat ik er nog niet klaar voor ben om iemand nieuws in mijn hoofd toe te laten, niet zo snel na de rupsenjongen.
Verwarrend, een beter woord vind ik niet.  Enerzijds voel ik me goed bij hem maar anderzijds weet ik dat hij niet de man van mijn leven zal worden...

19:36 Gepost door Rosie | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

17-05-06

Lichtheid...

Het is hier al een poosje stil... ik werd er daarstraks op gewezen door een paar bezorgde mails en de lieve reactie van Ghandi. 

Bloggen heeft voor mij steeds een therapeutisch effect gehad, het laat me toe mijn gedachten te ordenen.  Zoals de meesten wel weten lijkt mijn hoofd vaak op een garenwinkel waar een dolle hond doorheen geraasd is. 
Het opschrijven van mijn gedachten, gevoelens en emoties zorgt ervoor dat ik al de knopen uit de bollen garen kan ontwarren en de bollen wol netjes kan ordenen.  Hoe groter de warboel in mijn hoofd, hoe meer ik de nood voel om alles op te schrijven...

De reden dat het hier al een poosje stil is, is dus niet te wijten aan het feit dat ik overmand ben door verdriet, integendeel...  Ik heb het vrij snel een plaatsje kunnen geven.  Ten eerste omdat het niet in mijn karakter ligt om me te wentelen in verdriet, zowiezo moet je vooruit dus waarom dan niet zo snel mogelijk je krachten weer bijeen rapen?  Ten tweede zijn we nog altijd vrienden dus eigenlijk heb ik niets verloren.  En ten derde, en dat vind ik het allerbelangrijkste... ik zit voor het moment ongelofelijk goed in mijn vel: ik geniet van mijn werk, ik leer veel nieuwe mensen kennen, ik ben al dagen achtereen enorm welgezind en vrolijk en... er zijn momenteel geen knopen in mijn bollewollehoofd te bespeuren. 
Ik ben tevreden met hoe mijn leven voor het ogenblik loopt.  Ik observeer, ik leer en ik geniet.  Het is lang geleden dat ik me nog zo in evenwicht heb gevoeld.  Ik loop over van het zelfvertrouwen, ben complexloos, heb geen angsten, zorgen of twijfels... het lijkt net alsof ik voor het ogenblik met een onnoemelijke lichtheid door het leven dans.  Alsof ik beslist heb om mijn leven - en vooral mijn hoofd - niet meer te belasten met plannen, lijstjes, rampscenario's, etc.  Net zoals bij het dansen, volg ik enkel en alleen nog mijn buik.  Waar dit alles plots vandaan komt weet ik niet... uit mezelf denk ik.  Ik heb het gevoel dat ik één ben met mezelf, dat ik een goede vriend geworden ben van mezelf, dat ik mezelf graag zie...  (zonder enige arrogante bijklank welteverstaan, want ik ben me bewust van mijn tekortkomingen).  Content zijn met jezelf, zonder blind te zijn voor verbeteringen en zonder hoogmoed... dat geeft een ongelofelijk goed gevoel.  En blijkbaar straalt het af want ik heb nog nooit zoveel complimenten gekregen als in de afgelopen week.

Dus aan mijn drie lieve, bezorgde lezers: don't panic als hier weinig te lezen valt, het betekent dat mijn bollewollehoofd op orde staat ;-)

21:36 Gepost door Rosie | Permalink | Commentaren (12) |  Facebook |

09-05-06

Bovenste plank...

Mijn verdriet kan ik het best vergelijken met een wond.  Het bloeden is gelukkig gestopt, maar een korstje is er nog niet gevormd. 
Enerzijds scheurt het bij de minste duw of stoot open en begint het weer te bloeden.  Anderzijds zijn de momenten dat het wondje stopt met bloeden enorm rustgevend, ze geven me de kans om mijn energie weer samen te rapen.
Vandaag is er niet veel bloed gevloeid en ik ben er blij om, al besef ik dat ik morgen misschien opnieuw de pleisterdoos mag bovenhalen.  
Ik bedacht me deze ochtend dat er maar één iemand is die me uit mijn put kan halen en dat ben ikzelf. 
Omdat ik me bewust ben van de grote invloed die muziek op mijn ingesteldheid heeft, heb ik op weg naar het werk de cd's van Shania Twain, Sheryl Crow en andere emo-stuff zoals Robbie Williams, Bonnie Tyler, Laura Pausini etc. op de achterbank gesmeten en vervangen door meer happy meezing-plaatjes zoals Belle Perez, Nathalia, Hadise, Sertab Erener, etc.  Na een ferme draai aan de volumeknop zat ik luidkeels mee te brullen op de ritmes van de Middellandse Zee.  Ik voelde de energie opborrelen en dit werd nog versterkt toen ik halverwege de rit mijn zonnebril mocht opvissen uit het handschoenvakje.  Het zomerse gevoel (alhoewel het slechts een flauw zonnetje was) vervulde mijn auto en mijn geest.  Ik heb het altijd al geweten en het is ergens ook logisch als je midden in de zomer je eerste levenslicht zag, maar ik besefte het vandaag des te meer: de zon is mijn favoriete natuurelement.  De zon maakt enorm veel energie en positivisme in me los.  Ik lijk net een zonnebloem waarvan de blaadjes opengaan als de zon verschijnt.    

Een waterzonnetje en een zomers gevoel in de auto, een heel plezant compliment dat me deed blozen tot achter mijn oren, mijn eerste BBQ van het jaar... ik weet het... het zijn slechts heel kleine dingen.  Maar het waren die dingen waar ik vandaag energie uit heb geput.  Of ik het nu wil of niet, ik moet het een plaatsje geven... het leven gaat verder na een dal... het is een harde en pijnlijke waarheid dus ik heb de keuze: ofwel blijf ik daar op mijn gat zitten ofwel begin ik te klimmen ook al lijkt het een helse tocht.  Ik weet dat ik sterk ben, dat heb ik trouwens van de rupsenjongen geleerd... kracht komt niet van buitenaf, het zit in jezelf en de grootste kracht is positivisme.  Hoe negatief iets ook mag aanvoelen, je kan altijd proberen om het positieve uit de situatie te halen.

Vandaag heb ik dus mijn eerste meters uit het dal geklommen maar ik kan nog niet te fel vooruit kijken want dan val ik achterwaarts over, daarvoor is de helling momenteel nog te steil.  Ik neem het stap per stap, dag per dag... geen plannen maken, niets noppes nada.  Het enige voornemen dat ik gemaakt heb, is dat ik mij de ganse zomer ga laten meevoeren met de rivier van het leven... zonder roeispanen, ik zie wel welke golven ik tegenkom en waar ik strand.  De zin om zelf een koers te bepalen en te peddelen (vaak tegen de stroom in) ontbreekt me namelijk even.  Want met roeien alleen kom je niet op de plaats die je op je kaart hebt aangeduid, ook stromenleer, kennis van ondiepe zones, rotsen, etc. zijn nodig.  En ik heb momenteel geen goesting om met al die zaken rekening te houden, ik ga gewoon dobberen en mij laten meevoeren stroomafwaarts.  Doen waar ik zin in heb en genieten... na het zomerseizoen zie ik wel waar mijn luchtmatras zal stranden.  "Viva la vida" zoals Belle Perez zingt... ewel dat ga ik doen sie.
Ik ben blij met mijn eerste stappen richting "exit dal".  Ook al zijn het nog maar dwergenstappen, het is een begin.  Dat ik nu al kan beginnen aan mijn tocht naar boven is voor mij heel snel, vroeger duurde het weken, om niet te zeggen maanden, vooraleer ik eraan begon.  Betekent dit dat mijn gevoel voor de rupsenjongen minder diep gaat?  Helemaal niet, integendeel zelfs... mijn snelle start is te vinden in het feit dat er geen onopgeloste vragen meer zijn, dat er geen dingen meer uitgepraat hoeven te worden.  Eerlijkheid en openheid... twee sleutelwoorden die we consequent hebben toegepast.  Voor een meisje dat heel snel dichtklapt en een muur optrekt, was het met momenten moeilijk om open en eerlijk te zijn... maar weerom heeft de rupsenjongen me dit geleerd en het loont blijkbaar want er zitten geen knoopjes onopgeloste vragen meer in mijn bollewollehoofd.

Dus mijn lieve rupsenjongen... ik ben ook blij dat ik je ken en dankjewel omdat je me zoveel geleerd hebt op korte tijd.  Gun me even de tijd om een nieuw plaatsje voor je te zoeken... in mijn vriendschapskast... een plaatsje op de bovenste plank...

22:22 Gepost door Rosie | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

07-05-06

Vallen...

Ik kan maar niet in slaap vallen, een overweldigend gevoel van eenzaamheid heeft zich een weg gebaand tot in de toppen van mijn tenen.
Het zat er aan te komen, alle tekenen die mijn emotionele val voorspelden waren de laatste week aanwezig.  Ik heb ze opgemerkt, maar ik heb ze niet willen zien, in de hoop dat ze zouden verdwijnen. 
Mijn emotionele curve wordt bepaald door hoogtes en laagtes, precies als was het een hartmonitor (de gelijkenis kan bijna niet treffender zijn, zou het hart dan toch meer zijn dan de spier die ons in leven houdt?).  Ik heb geprobeerd de pieken en dalen in mijn curve te matigen, maar net zoals bij een hartmonitor betekent een vlakke lijn niet veel goeds.  Mijn poging om de dalen te beperken door de hoge vluchten te temperen, door een lagere luchtstroom op te zoeken, is dus mislukt.  Hoog of minder hoog vliegen, de val valt uiteindelijk niet te vermijden... eenmaal de dalende beweging is ingezet, is het all the way down.

Eenzaamheid en verdriet.  Het overviel me daarnet in alle hevigheid toen ik in mijn bed lag, alsof ik aan het vallen ben met geopende ogen, mijn blik starend op de afgrond gericht.  Het werd me allemaal heel duidelijk.  Ik heb verdriet. 
Verdriet... om de rupsenjongen, die nooit de mijne zal zijn.  Verdriet... omdat ik -tegen beter weten in - de feiten niet onder ogen wou zien.  Eenzaamheid... omdat ik blijkbaar niet de geborgenheid en liefde vind waar ik stillaan nood aan heb.

Maar naast dit alles ben ik vooral bang, bang voor mezelf omdat ik weet hoe ik op dergelijke situaties reageer.  Het begon vorig weekend al in lichte mate en ook nu voel ik weer die drang, de drang om bevestiging van mannen.  Ik weet dat het een foute redenering is, dat ik er mensen mee kwets of met hun voeten speel en dat het me slechts heel tijdelijk een goed gevoel geeft, maar het is sterker dan mezelf.  Ik vervloek me er achteraf om, maar het is op zo'n moment net alsof er een soort van chemische stof vrijkomt die ervoor zorgt dat mijn truukendoos wordt bovengehaald.  Truuken die ik de rupsenjongen nooit heb getoond omdat ik bij hem volledig mezelf kon zijn.  Met truuken heb ik het helemaal niet over ordinair gedrag ofzo, wel over iemand subtiel maar heel doordacht rond je vinger winden.  Op dat ogenblik is het flirten een spel waar ik van geniet maar dat stopt éénmaal ik merk dat ik de bevestiging krijg die ik zoek, éénmaal ik weet dat er iemand is die me de moeite waard vindt.  Vanaf dan is het spel voor mij gedaan en verlies ik ook meteen alle interesse.  's Anderendaags voel ik me er dan vaak slecht over omdat het voor mij slechts een spel was.  Een spel waarbij het voor mij niet om die jongen of man ging, maar wel om de bevestiging die hij me gaf en ik daardoor geen rekening gehouden heb met eventuele gevoelens of verwachtingen van hem. 
Ik weet dat bevestiging van andere mannen mijn verdriet om de rupsenjongen en mijn eenzaamheid niet kan verhelpen daarom ben ik dit weekend maar wijselijk thuisgebleven want is niet fair om andere mensen mee te sleuren in mijn dal.  Het aangename gevoel is bovendien ook maar van heel korte duur.  Ik ga proberen de drang te negeren maar of het gaat lukken is een andere vraag.  Ik hoop het althans...

02:42 Gepost door Rosie | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

04-05-06

La fille...

Na vandaag is mijn bewondering voor katten aangevuld met een grote dosis jaloersheid op deze dieren.  Toen ik daarstraks mijn poezebeestje, zich loom zag uitstrekken en al zijn werveltjes opnieuw goed zag steken, wou ik dat ik dat ook even kon doen.
Na drie dagen onophoudelijk sleuren, rondcrossen als een gek, afwisselend bukken om daarna weer zware stukken tot een eind boven je hoofd te tillen (vaak gevaarlijk balancerend op een ladder), kuisen, etc. voel ik elke spier die mijn rug, armen, nek en schouders rijk zijn.  Alors je suis fatiguée!
Deze ochtend was ik even een crise cardiaque nabij toen er zomaar eventjes op een minuutje beslist werd dat al het werk dat ik het voorgaande anderhalfuur had verricht en waar ik al serieus op gevloekt had, voor niets was geweest.  'k Heb er mij maar wijselijk niet in geënerveerd, dat temperament van mij heb ik ondertussen al een beetje leren matigen want dat zorgt er enkel voor dat ik mezelf alleen maar meer opwind.  Alhoewel ze wel aan het gezicht van "la fille" gezien zullen hebben dat ik er niet echt mee gediend was. 
Excusez-moi voor al de franse woorden, maar "la fille" (zoals Monsieur me noemt) moet er al drie dagen non-stop in het frans babbelen, dus les petits mots français komen er ondertussen ongemerkt ingeslopen.  Constant frans babbelen vind ik eigenlijk niet erg, want ik merk dat mijn frans niet meer zo vlot en vloeiend gaat nu ik het al een tijdje niet meer frequent gesproken heb.  Dus ik bekijk het als gratis taallessen, want hoe beter mijn kennis van het frans is, hoe beter ik mijn job kan uitoefenen.

En nu gaat la fille zich, in navolging van haar kat, eerst even over de grond van haar kamervloer rollen en zichzelf rekken en trekken zodat al haar wervels en spieren opnieuw op hun oorspronkelijke plaats terechtkomen.  

21:01 Gepost door Rosie | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |