09-05-06

Bovenste plank...

Mijn verdriet kan ik het best vergelijken met een wond.  Het bloeden is gelukkig gestopt, maar een korstje is er nog niet gevormd. 
Enerzijds scheurt het bij de minste duw of stoot open en begint het weer te bloeden.  Anderzijds zijn de momenten dat het wondje stopt met bloeden enorm rustgevend, ze geven me de kans om mijn energie weer samen te rapen.
Vandaag is er niet veel bloed gevloeid en ik ben er blij om, al besef ik dat ik morgen misschien opnieuw de pleisterdoos mag bovenhalen.  
Ik bedacht me deze ochtend dat er maar één iemand is die me uit mijn put kan halen en dat ben ikzelf. 
Omdat ik me bewust ben van de grote invloed die muziek op mijn ingesteldheid heeft, heb ik op weg naar het werk de cd's van Shania Twain, Sheryl Crow en andere emo-stuff zoals Robbie Williams, Bonnie Tyler, Laura Pausini etc. op de achterbank gesmeten en vervangen door meer happy meezing-plaatjes zoals Belle Perez, Nathalia, Hadise, Sertab Erener, etc.  Na een ferme draai aan de volumeknop zat ik luidkeels mee te brullen op de ritmes van de Middellandse Zee.  Ik voelde de energie opborrelen en dit werd nog versterkt toen ik halverwege de rit mijn zonnebril mocht opvissen uit het handschoenvakje.  Het zomerse gevoel (alhoewel het slechts een flauw zonnetje was) vervulde mijn auto en mijn geest.  Ik heb het altijd al geweten en het is ergens ook logisch als je midden in de zomer je eerste levenslicht zag, maar ik besefte het vandaag des te meer: de zon is mijn favoriete natuurelement.  De zon maakt enorm veel energie en positivisme in me los.  Ik lijk net een zonnebloem waarvan de blaadjes opengaan als de zon verschijnt.    

Een waterzonnetje en een zomers gevoel in de auto, een heel plezant compliment dat me deed blozen tot achter mijn oren, mijn eerste BBQ van het jaar... ik weet het... het zijn slechts heel kleine dingen.  Maar het waren die dingen waar ik vandaag energie uit heb geput.  Of ik het nu wil of niet, ik moet het een plaatsje geven... het leven gaat verder na een dal... het is een harde en pijnlijke waarheid dus ik heb de keuze: ofwel blijf ik daar op mijn gat zitten ofwel begin ik te klimmen ook al lijkt het een helse tocht.  Ik weet dat ik sterk ben, dat heb ik trouwens van de rupsenjongen geleerd... kracht komt niet van buitenaf, het zit in jezelf en de grootste kracht is positivisme.  Hoe negatief iets ook mag aanvoelen, je kan altijd proberen om het positieve uit de situatie te halen.

Vandaag heb ik dus mijn eerste meters uit het dal geklommen maar ik kan nog niet te fel vooruit kijken want dan val ik achterwaarts over, daarvoor is de helling momenteel nog te steil.  Ik neem het stap per stap, dag per dag... geen plannen maken, niets noppes nada.  Het enige voornemen dat ik gemaakt heb, is dat ik mij de ganse zomer ga laten meevoeren met de rivier van het leven... zonder roeispanen, ik zie wel welke golven ik tegenkom en waar ik strand.  De zin om zelf een koers te bepalen en te peddelen (vaak tegen de stroom in) ontbreekt me namelijk even.  Want met roeien alleen kom je niet op de plaats die je op je kaart hebt aangeduid, ook stromenleer, kennis van ondiepe zones, rotsen, etc. zijn nodig.  En ik heb momenteel geen goesting om met al die zaken rekening te houden, ik ga gewoon dobberen en mij laten meevoeren stroomafwaarts.  Doen waar ik zin in heb en genieten... na het zomerseizoen zie ik wel waar mijn luchtmatras zal stranden.  "Viva la vida" zoals Belle Perez zingt... ewel dat ga ik doen sie.
Ik ben blij met mijn eerste stappen richting "exit dal".  Ook al zijn het nog maar dwergenstappen, het is een begin.  Dat ik nu al kan beginnen aan mijn tocht naar boven is voor mij heel snel, vroeger duurde het weken, om niet te zeggen maanden, vooraleer ik eraan begon.  Betekent dit dat mijn gevoel voor de rupsenjongen minder diep gaat?  Helemaal niet, integendeel zelfs... mijn snelle start is te vinden in het feit dat er geen onopgeloste vragen meer zijn, dat er geen dingen meer uitgepraat hoeven te worden.  Eerlijkheid en openheid... twee sleutelwoorden die we consequent hebben toegepast.  Voor een meisje dat heel snel dichtklapt en een muur optrekt, was het met momenten moeilijk om open en eerlijk te zijn... maar weerom heeft de rupsenjongen me dit geleerd en het loont blijkbaar want er zitten geen knoopjes onopgeloste vragen meer in mijn bollewollehoofd.

Dus mijn lieve rupsenjongen... ik ben ook blij dat ik je ken en dankjewel omdat je me zoveel geleerd hebt op korte tijd.  Gun me even de tijd om een nieuw plaatsje voor je te zoeken... in mijn vriendschapskast... een plaatsje op de bovenste plank...

22:22 Gepost door Rosie | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

Commentaren

toekomst in eigen handen Als we goed willen zijn, hoeven we het alleen nog te worden. Zonder inspanningen kunnen we alleen maar hopen dat iets goeds zich voordoet.
Onze toekomst hangt van onszelf af.

Gepost door: dalai lama | 09-05-06

Mooi geschreven ... vol positieve energie
Goede avond Rosie... ik lees het graag want je postje straalt van de positieve energie. Laat dat verdomde dal maar ver áchter je en kijk vooal niet achteruit... fixeer je blik om de mooie dingen die vóór je liggen staan of hangen en step by step zal je het goede pad BLIJVEN bewandelen. Zoals je zélf zegt... je bent een sterke vrouw en je wéét wat je wil, namelijk meezingen met Belle Perez. Pas op hé Rosie, ons belleke zingt niet alleen 'Viva la Vida" maar ook "Enamorado"... geniet van het leven meiske... ik hoop alleen dat je luchtmatras niet op een ver exotisch eiland zal stranden want dán bestaat het risico dat we je nooit meer "terugzien" ;o))) Lieve groetjes en ik wens je een goede vaart... Lucky

Gepost door: Lucky | 10-05-06

wat het zonneke niet allemaal tot stand kan brengen met een klein straaltje
een heel wereldje
lichter
maken
fijn dat je wondje geneest

Gepost door: mieke | 10-05-06

. Gaat het lieverd? Even geen zin om te bloggen waarschijnlijk. We missen je wel hier. Veel sterkte en geluk gewenst want jij verdient dat zeker. Liefs

Gepost door: Ghandi | 17-05-06

De commentaren zijn gesloten.