07-05-06

Vallen...

Ik kan maar niet in slaap vallen, een overweldigend gevoel van eenzaamheid heeft zich een weg gebaand tot in de toppen van mijn tenen.
Het zat er aan te komen, alle tekenen die mijn emotionele val voorspelden waren de laatste week aanwezig.  Ik heb ze opgemerkt, maar ik heb ze niet willen zien, in de hoop dat ze zouden verdwijnen. 
Mijn emotionele curve wordt bepaald door hoogtes en laagtes, precies als was het een hartmonitor (de gelijkenis kan bijna niet treffender zijn, zou het hart dan toch meer zijn dan de spier die ons in leven houdt?).  Ik heb geprobeerd de pieken en dalen in mijn curve te matigen, maar net zoals bij een hartmonitor betekent een vlakke lijn niet veel goeds.  Mijn poging om de dalen te beperken door de hoge vluchten te temperen, door een lagere luchtstroom op te zoeken, is dus mislukt.  Hoog of minder hoog vliegen, de val valt uiteindelijk niet te vermijden... eenmaal de dalende beweging is ingezet, is het all the way down.

Eenzaamheid en verdriet.  Het overviel me daarnet in alle hevigheid toen ik in mijn bed lag, alsof ik aan het vallen ben met geopende ogen, mijn blik starend op de afgrond gericht.  Het werd me allemaal heel duidelijk.  Ik heb verdriet. 
Verdriet... om de rupsenjongen, die nooit de mijne zal zijn.  Verdriet... omdat ik -tegen beter weten in - de feiten niet onder ogen wou zien.  Eenzaamheid... omdat ik blijkbaar niet de geborgenheid en liefde vind waar ik stillaan nood aan heb.

Maar naast dit alles ben ik vooral bang, bang voor mezelf omdat ik weet hoe ik op dergelijke situaties reageer.  Het begon vorig weekend al in lichte mate en ook nu voel ik weer die drang, de drang om bevestiging van mannen.  Ik weet dat het een foute redenering is, dat ik er mensen mee kwets of met hun voeten speel en dat het me slechts heel tijdelijk een goed gevoel geeft, maar het is sterker dan mezelf.  Ik vervloek me er achteraf om, maar het is op zo'n moment net alsof er een soort van chemische stof vrijkomt die ervoor zorgt dat mijn truukendoos wordt bovengehaald.  Truuken die ik de rupsenjongen nooit heb getoond omdat ik bij hem volledig mezelf kon zijn.  Met truuken heb ik het helemaal niet over ordinair gedrag ofzo, wel over iemand subtiel maar heel doordacht rond je vinger winden.  Op dat ogenblik is het flirten een spel waar ik van geniet maar dat stopt éénmaal ik merk dat ik de bevestiging krijg die ik zoek, éénmaal ik weet dat er iemand is die me de moeite waard vindt.  Vanaf dan is het spel voor mij gedaan en verlies ik ook meteen alle interesse.  's Anderendaags voel ik me er dan vaak slecht over omdat het voor mij slechts een spel was.  Een spel waarbij het voor mij niet om die jongen of man ging, maar wel om de bevestiging die hij me gaf en ik daardoor geen rekening gehouden heb met eventuele gevoelens of verwachtingen van hem. 
Ik weet dat bevestiging van andere mannen mijn verdriet om de rupsenjongen en mijn eenzaamheid niet kan verhelpen daarom ben ik dit weekend maar wijselijk thuisgebleven want is niet fair om andere mensen mee te sleuren in mijn dal.  Het aangename gevoel is bovendien ook maar van heel korte duur.  Ik ga proberen de drang te negeren maar of het gaat lukken is een andere vraag.  Ik hoop het althans...

02:42 Gepost door Rosie | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

Commentaren

* Rosie, wie heeft dat nooit gedaan? Ik bedoel, niemand is perfect hé. En 't is nu ook niet zo dat je - diegene die je rond je vinger draait - trouwbeloftes maakt. We zijn nu eenmaal jong, proberen 't een en 't ander en ja, 't lukt niet altijd, so what? Je probeert tenminste ... Trouwens, 't kan niet altijd even braaf zijn. We zijn madammen met karakter en af en toe moet het eens wat heviger aan toegaan ;o) ... enja, je hebt bevestiging nodig van mannen en je flirt wat ... die venten zijn ook geen slachtoffers hé (al zouden ze het misschien wel graag hebben ;o)), die weten ook wel wat die doen .... Neje, je postje bewijst voor me enkel en alleen dat je iemand bent met gevoelens, niks meer, niks minder.

Gepost door: Ikke | 07-05-06

verdriet Liefste rupsenmeisje, het doet me pijn, te weten dat je verdriet hebt.
We hebben het geprobeerd, of toch niet, mss niet genoeg, mss stonden we of ik, er niet helemaal voor open, ik weet het ook niet. Het blijkt alleen niet te lukken, we ontpoppen ons niet samen in fladderende vlinders. Mss ligt onze biotoop te ver uit elkaar, mss ben jij een heideblauwtje en ik de gehakkelde aurelia, heb jij de brem en klaver als voedingsplant en ik de brandnetel, iep en wilg. Kan ik enkel leven in bosranden, beekoevers en tuinen en leef jij op zanderige heidegebieden. Overwinter jij als eitje en ik als vlinder. Eigenaardig genoeg klopt dit ook. Al weet ik niet of de vergelijking wel opgaat. je bent een mooie rups die zeker een pracht van een vlinder zal worden! Ben blij dat ik je ken. je rupsenjongen. xxx

Gepost door: rupsenjongen | 07-05-06

just to wisper in your ear
i'm here to catch you
xxx

Gepost door: abnormalia | 07-05-06

Hé Rosie... Is het niet zo dat je elkaar de tijd moet geven om "iets" te ontdekken ... ?is het niet zo dat rupsen geen rupsen blijven maar ooit prachtige vlinders worden die ooit hun vleugels zullen uitslaan op zoek naar heerlijk geurende bloemen ? Is het niet zo dat jij een gevoelige maar sterke vrouw bent die beslist haar weg in haar jonge leven zal vinden ? Is rupsenjongen niet dé rups die samen met jou zal "uitvlinderen", wees dan geduldig en wanhoop niet tot die ongeduldige en wanhopige eenzaamheid. Laat die hartmonitor maar even links liggen, amuseer je, flirt erop los als het moet maar blijf niet in dat diepe dal want dààr hoor jij beslist niet thuis... Maak er alleszins het beste van en om het in jouw frans taaltje te zeggen... la vie est trop belle pour ne pas la vivre...
Lieve groetjes en kop om meid
Lucky

Gepost door: Lucky | 08-05-06

hmmm ik denk dat dat een normale reactie van een vrouw is... Ik zou zeggen, doe gewoon je ding, als het je even beter doet voelen... De mannen zijn immers ook niet altijd even braaf met ons... :)

Gepost door: Anne | 09-05-06

**** Rosie,

Allereerst, je hart is meer dan een spier ... zeker weten ... Curves matigen lost niets op, hoe pijnlijk een vrije val ook kan zijn, je kan beter van hoog vallen dan van ergens in't midden ... dan heb je tenminste je hoogte toch maar gehad ...

dan, iedereen heeft wel eens momenten van eenzaamheid, een diep gemis en iedereen gaat daar anders mee om. Jouw reactie, is net zoals de mijne. Zelfdestructief, om nog maar het minste te zeggen, want uiteindelijk voel je je wel 'machtig' tijdens de 'spielerei' omdat je weet dat je alle touwtjes in handen hebt, maar achteraf komt 'the free fall' ...

Gepost door: A** | 09-05-06

'k was dus nog ... volop bezig toen de pc hier uit moest wegens een grote donderwolk ...

dus ...

ik zou zo zeggen, als het je helpt om even de rupsenjongen te 'vergeten', amuseer je dan ... als je merkt dat je je daarna nog tien keer zo slecht voelt, denk dan voor je handelt ... maar sluit je aub niet op in je eigen wereldje, want dat lost zeker niets op ... er zal nog wel ergens een rupsje voor je rondlopen ...

Dikke kus en liefs, A**

Gepost door: A** | 09-05-06

De commentaren zijn gesloten.