30-04-06

Soep...

Moe maar tevreden...
zo voel ik me voor het ogenblik. 
Het zag er deze ochtend, toen ik naar het werk reed, nochthans niet naar uit dat mijn dag nog iets of wat in zijn plooi zou vallen.  Opgestaan met een ochtendhumeur van hier tot in China, dingen van het weekend die blijkbaar nog nazinderen, piekeren of ik een nieuwe jobaanbieding zal aanvaarden en dan nog al die andere dingen die al een tijdje in mijn hoofd rondspoken. 
Mijn hoofd leek deze ochtend dus op een kom soep... geen gladde roomsoep of heldere bouillon maar van die minestronesoep met heel veel verschillende stukjes in.  Waarbij je met je lepel op zoek gaat naar een vermicelli-sterretje maar een gehaktballetje bovenvist.

Met mijn gedachten overal behalve bij het werk, stak ik deze ochtend de sleutel in het slot.  Het was er onmiddellijk razend druk en de vele babbels met mensen van allerlei slag en stoot, allerlei nationaliteiten... het gaf me onverwacht enorm veel energie en in een kwartier tijd transformeerde ik van miss "kom niet te dicht of ik bijt" naar miss "we gaan er eens invliegen vandaag".  En de ommeslag naar een positievere en vriendelijkere stemming heeft geloond :-)  Met mijn charmantste glimlach en mijn verkoperstactieken heb ik deze middag mijn eerste en meteen het allerduurste stuk verkocht *Jipieeeeeeee!*.  Vanaf toen was de druk van "de eerste" eraf en zag ik het als een plezant spelletje.  Harde verkoopstechnieken zijn niet aan mij besteed, ik zou mij er slecht bij voelen dus als de mensen gewoon even een praatje willen maken is dat voor mij ook goed, zolang ik daardoor geen mogelijke verkoop misloop.  Vreemd hoe mensen dikwijls content zijn met een simpele babbel en een luisterend oor.  En ik moet zeggen, het doet evenveel deugd om een oud madammeke te zien buitenstappen, content dat ze even met iemand heeft kunnen praten, als het koppel dat een uur ervoor mijn duurste stuk had gekocht.  Voor ik het wist was het tijd om naar huis te gaan, moe maar tevreden...  Tevreden over mijn werkdag maar vooral over het feit dat ik mij niet blijven wentelen heb tussen die verdraaide vermicelli en balletjes van de minestronesoep.

20:19 Gepost door Rosie | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

28-04-06

Parterre gevraagd...

Al een kwarteeuw ben ik doordrongen van het idee dat mijn leven na mijn studies in zijn plooi zou vallen.  U kent het wel: een fijne job, een partner, kinderen, een huis... één voor één dingen die een vaste en blijvende waarde zouden hebben in mijn leven.
Het idee dat vanaf dat ogenblik alles wel op rolletjes zou lopen, zonder al te grote zorgen, keuzes, twijfels, etc.  Dat de zoektocht en struggle naar een eindbestemming voorbij zou zijn, dat bij wijze van spreken alles in kannen en kruiken zou zijn en ik mijn leven maar te leiden zou hebben.  Hoe naïef kan je zijn? 
Ondertussen ben ik een paar jaar afgestudeerd en de struggle is nog steeds aan de gang.  Het loopt niet slecht, dat bedoel ik niet, maar de onderliggende geruststellende gedachte dat "je er geraakt bent" dat is er toch niet.  Meer nog, ik ben ervan overtuigd dat die er ook nooit zal zijn. 

Het is een utopie te denken dat het leven op een bepaald ogenblik "easy" wordt, dat je rustig kan zitten genieten van je gevonden "iets".  Eens een keuze gemaakt, dan dringt er zich een nieuw probleem op die een nieuwe keuze vereist, en dan nog een nieuwe, en nog één... er lijkt geen einde aan te komen en elke beslissing brengt een nieuw issue met zich mee.  Hoe ouder je wordt, hoe meer die keuzes bepalend worden en je in een bepaalde richting drijven.  Je hebt immers niet meer de luxe van een tiener en een jonge twintiger om jezelf veel foute beslissingen te permitteren want de klok tikt genadeloos verder.  Het is als een trechter: hoe ouder je wordt, hoe smaller en hoe minder ruimte om je te manoeuvreren, om fouten te herstellen, keuzes te herroepen.  Logisch dat de druk in de trechter stijgt naarmate je in het nauwere gedeelte komt.
Ik hoor u denken "Maar Rosie toch, je bent nog zo jong!"  Jaja, vaneigens ben ik nog jong en ik kén de statistieken waaruit blijkt dat ik er -als alles goed gaat- nog maar 1/3 van mijn leven heb op zitten, maar zo voel ik het zelf niet aan. 
Het lijkt alsof ik al een kwarteeuw aan het rennen ben op mijn levenstrap.  Als een gek aan het hollen, op zoek naar de overloop, naar het moment van rust waar ik niet meer hoeft te zoeken naar mijn vooropgestelde doelen, waar ik geen keuzes meer hoeft te maken.  Naar het moment waarop ik geen treden meer moet nemen maar waar ik rustig op de overloop kan lopen en als een tevreden mens mijn afgelegde traject kan gadeslaan. 
Ondertussen denk ik dat je pas de overloop bereikt op moment waar je uit de statistieken verdwijnt.  Het ganse leven lijkt een trap te zijn, zo eentje met onregelmatige treden en geen verlichting in de hal zodat je niet kan zien welke de volgende stap is... hoe hoog je je voet moet opheffen, hoe breed de trede zal zijn, of ze effen of hobbelig zal zijn, waarbij je even op je evenwicht moet vertrouwen zodat je kan tasten of er een leuning is, etc... 
Hoe oud je ook bent, het blijft een constant zoeken naar... zelfs al heb je je doelen bereikt, dan nog zijn er vragen, twijfels, onzekerheden, keuzes die zich opdringen, etc.  Het is vreemde gewaarwording te weten dat ik mijn oude beeld moet bijstellen.  Het beeld waarbij ik op mijn 40ste op mijn gat op de overloop zit met bungelende benen over de rand, rustig mijn trappen overschouwend...
Ik heb mij verzoend met het feit dat de trappentocht pas zal eindigen als ik mijn ogen voorgoed sluit.  Maar eigenwijs als ik ben, blijf ik hopen dat de architect af en toe een parterre in het ontwerp van mijn trap opgenomen heeft.  Want ik heb er grote nood aan... nood om even stil te staan, om mezelf een adempauze te gunnen, om - al is het maar heel even te- stoppen met rennen,...
En aangezien het weekend is, zeg ik heel beleefd: "f*ck met de trap en alle stappen die ik nog moet nemen, ik ga mij amuseren en dansen op de parterre."

14:09 Gepost door Rosie | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

26-04-06

Angst...

Eerlijk zijn met jezelf... 4 woorden die simpel klinken maar die o zo moeilijk naar de praktijk om te zetten zijn. 
Niet jezelf of anderen een mooier of beter passend beeld willen schetsen, daar heb ik het niet over.  Wel over het feit dat het onderbewuste zo'n krachtig instrument is, een onzichtbaar en vaak onmerkbaar gegeven dat tegelijk zo sterk en prominent aanwezig is, dat het gedachten en gevoelens kan sturen zonder dat je je ervan bewust bent.  Het onderbewuste... het is een mechanisme dat ondermeer gestuurd wordt door het oerinstinct van de angst.

Al 2 dagen loop ik rond met enkel maar dat ene iets in mijn hoofd: hoe zit het nu eigenlijk met mijn rupsen?  En eindelijk lijkt het alsof ik alle puzzelstukjes gevonden heb en nu een beeld krijg van hoe de puzzel er werkelijk uitziet.
Ik ben tot de vaststelling gekomen dat mijn rupsen helemaal niet gestorven zijn...  het waren zelfs al vlinders toen ik vertrok en dat zijn ze nu nog, alleen heeft mijn angst ze in een net gevangen.  Een vangnet... strak genoeg om ze niet meer te voelen fladderen en om ze monddood te maken... net genoeg ruimte om ze niet te laten sterven.  Angst... het is een instinct dat heel sterk aanwezig is bij mij en dat er spijtig genoeg in slaagt om alles te verlammen zonder dat ik mezelf ervan bewust ben.  Meer nog, het versterkt bepaalde gedachten en emoties terwijl ze andere volledig naar de achtergrond drukt.
Angst om het overweldigende gevoel van iemand graag te zien, angst om de haalbaarheid ervan, angst om de twijfels en angsten van de ander, angst om de controle te verliezen, angst om mezelf eraan over te geven...  het vormt een coctail die ervoor zorgt dat mijn onderbewuste alle touwtjes strak in handen houdt en mijn gevoelens zodanig tempert dat ik oprecht geloofde dat ze er niet zijn.  Dat ik tot op deze morgen dacht dat mijn rupsen gestorven waren.  Angsten... ze zullen er doorheen de evolutie van de mens wel met een reden gekomen zijn, alleen... ze maken het je zo moeilijk om uit te vissen wat je eigenlijk voelt en wat niet.

Reeds een uur zit ik hier voor dit scherm, twijfelend of ik dit zal posten of niet.  Weerom angst... angst voor zijn reactie, angst voor de diegenen die meelezen en mij kennen, angst om het zelf opnieuw te lezen... 
Maar ik ben het aan mezelf verschuldigd om eerlijk te zijn.  Ik heb mijn angstweb (h)erkend, ik heb het geanalyseerd en de conclusies kan ik niet negeren of ontkennen.  Doe ik dat wel, dan wordt het een eindeloos straatje van nieuwe gedachten en emoties, deze keer niet gestuurd door het onderbewuste maar door mijn eigenste bewuste zelf en dat zou betekenen dat ik lieg tegenover mezelf & anderen en dat weiger ik. 
Ik schuif de angst voor de consequenties en reacties op deze post opzij omdat de angsten mij reeds genoeg verlamd hebben.  Het wordt hoogtijd dat ik durf te springen want als ik nog lang op het randje van deze duikplank blijf balanceren, zal ik alleen maar banger worden en dan val ik er misschien af.  Ik weet dat ik kracht genoeg heb om te zwemmen, ook al zal het waarschijnlijk in sterk stromend water zijn en zal ik misschien kopje onder gaan. 
Ik spring... niet omdat ik een tegensprong verwacht, integendeel zelfs, ik spring enkel en alleen omdat ik eerlijk wil zijn tegenover mezelf en anderen. 

17:33 Gepost door Rosie | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook |

25-04-06

Sterven in je schoot...

Genieten van het eerste tot het laatste moment... dat was het sleutelwoord van de afgelopen dagen. 
Genieten van de overweldigende natuurpracht, de stralende zon, het heerlijke eten,...  Na een woelige periode had ik nood om mezelf opnieuw terug te vinden en mijn energiereserves weer wat aan te vullen en dat is me ginder gelukt, waarvoor mijn oprechte dank. 
Ik heb er geleerd dat we tot meer in staat zijn dan we zelf denken, dat mentale kracht ons grootste en kostbaarste bezit is. 
Voor jezelf weten, fysiek voelen dat... alhoewel je ervan overtuigd bent dat je het niet kan, alhoewel je kuiten aanvoelen als elastieken die op springen staan... je toch in staat bent om nog dat stapje extra te zetten om boven te raken, dat geeft je kracht.  Even stilstaan om op adem te komen en daarna weer verder stappen tot zolang je bent waar je moet/wil zijn. 
Het was een perfecte visualisatie van hoe het leven ineen zit, vol hoogtes en laagtes.  Het is een berglandschap waarbij je soms denkt/vreest dat de bestemming veel te hoog is en waardoor je snel wil terugkeren naar het veilige dal.  Ik heb geleerd dat je geen klimmer hoeft te zijn om je bestemming te bereiken, de wil en mentale kracht om er te geraken, de nodige adempauzes en een eigen tempo is even belangrijk als een stel goed getrainde spieren.
Verder stappen nadat je van je berg gedonderd bent, ergens wist ik voor mezelf al dat die kracht ergens diep in mij zat, ik moest het alleen nog aan de oppervlakte krijgen en dat is me daar gelukt.

De afgelopen dagen hebben me ook nog een ander inzicht gegeven.  Het inzicht dat liefde en lente niet volstaan om vlinders te laten fladderen.  De cocons en rupsen in mijn buik waren de tweede reden waarom ik naar ginder ben gegaan.  Ik wou weten of ze zich zouden ontpoppen tot vlinders.  Of althans dat was wat ik had verwacht.  Het was dan ook een heel bevreemdende en beangstigende gewaarwording toen ik merkte dat ze niet ontpopten maar afstierven. 
Ik heb ertegen gevochten, ik heb alles geprobeerd om ze leven in te blazen want ik kon maar niet begrijpen hoe de liefde voor die persoon kon groeien terwijl de rupsen in mijn buik één voor één verdwenen.  Hoe ik me zo op mijn gemak voelen, genieten van zijn gezelschap, zijn warme sterke armen en zijn zachte kussen?  Ik kan het je verzekeren... je vecht ertegen, je wíl ze niet voelen verdwijnen.  Ik heb geprobeerd om de resterende exemplaren te redden, om ze op die ijle hoogte zuurstof toe te blazen...
Maar alvorens ze vlinders konden worden... zijn ze gestorven in mijn schoot. 
Het doet onnoemelijk veel pijn te weten dat die rupsen die je een tijdje in je buik gehad hebt, niet levensvatbaar zijn.  Verdriet omdat je ze niet in leven hebt kunnen houden.  Het doet pijn afscheid te nemen van iets wat potentieel mooi had kunnen zijn maar het uiteindelijk niet geworden is.  Het doet pijn jezelf toe te staan de rupsen te laten sterven en hen niet kwalijk te nemen dat ze niet uitgegroeid zijn tot vlinders.  Een perfecte illustratie van de dierenwereld: als ze te zwak zijn, dan zullen ze nooit uitgroeien tot mooie, prachtige exemplaren, hoe hard je ook je best doet.  
Vreemd hoe je iemand zo graag kan zien, iemand die jou alles mag vragen en waar je alles voor zou doen, iemand voor wie je ongeloofelijk veel respect hebt, waarbij je 100% jezelf kan zijn... maar waarbij het tollen van je hoofd, de vlinders in je buik, het duizelen van verliefdheid uitblijven.  Het is de eerste keer in mijn leven dat liefde en verliefdheid niet samengaan, dat ze een ander pad kiezen, dat het "houden van" niet gepaard gaat met vlinders... En daar treft niemand schuld: noch hij, noch ik, noch de rupsen... het zijn de harde en pijnlijke wetten van de natuur. 
 

12:09 Gepost door Rosie | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook |

18-04-06

Fijn vooruitzicht...

Ziezo, straks nog snel even de valies nakijken om te zien of ik niets vergeten ben en dan snel mijn bedje in.
Morgen rond 4 uur opstaan en dan een lange treinreis voor de boeg.  Maar ik zie er niet tegenop: drie roddelboekjes bij de hand, een naslagwerk dat ik heel dringend moet doornemen en een mp3-speler op zak.  Voor de rest ook nog genieten van het landschap want dat is het voordeel van een treinreis en heel misschien heb ik wel een aangename reisgeno(o)t(e) op de trein waarmee ik een babbeltje kan slaan.
Op het laatste moment beslist om er een paar dagjes tussenuit te trekken: een -voor mij - totaal andere omgeving en natuur, ontspanning en bovenal goed gezelschap.  Wat kan een mens nog meer wensen? 
En nu ga ik vlug slapen, tot dinsdag!

22:09 Gepost door Rosie | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

16-04-06

Drie...

Drie... dat was het aantal kinderen dat ik steeds voor ogen had wanneer ik over mijn toekomst nadacht. 
Na een nacht en een dag voor een baby, peuter en kleuter te hebben gezorgd moet ik eerlijk bekennen dat ik "versleten" ben. 

Kindjes vragen zowiezo veel energie en zeker als er 2 zieken tussen zitten.  Afgelopen nacht hadden ze koorts en heb ik bijgevolg heel weinig geslapen.  Tenslotte heb ik er eentje bij mij in bed genomen want ik had zo'n compassie met dat ventje.  Ze hebben lang geslapen want pas om 7u30 begon de kleinste te wenen.  Alle kindjes werden gewassen en gekleed, voorzien van hun flesjes en daarna alle medicatie.  Nog een geluk dat dit laatste mooi op een briefje genoteerd was want 7 verschillende medicijnflesjes en voor elk kind een andere dosis, het was een ingewikkeld werkje.  Vooral als de kleuter en de peuter als vogeltjes-met-een-open-snaveltje rondom mij kwamen staan om nog een beetje "sjijoop", 't was precies godendrank.  Daarna werden alle snoetjes gepoetst, de flesjes uitgewassen, de speelgoedbak bovengehaald en de baby in haar park gezet.  Vlug mezelf een kattewasje gegeven, kleren aangetrokken en dan snel weer naar beneden want het was "verdacht" stil.  Gelukkig was het loos alarm en waren ze aan het fluisteren omdat hun baby's (~ poppen) aan het slapen waren.
De kindjes weten dat als ik voor hen zorg, ze vanalles mogen knutselen, schilderen etc., dingetjes die ze anders niet altijd mogen.  Ze kozen voor de "pjastieschiene" en alhoewel de plasticine overal rond hing, was het plezant :-). 
Het was snel middag en opnieuw tijd voor dezelfde routine van babyvoeding, boterhammetjes met choco, medicatie, flesjes en pampers en toen konden de twee kleinsten in hun bedje.  De oudste bond ik haar schilderschortje om want ze wou persé spelen met haar kinderschminkdoos.  Ondertussen ruimde ik alles in de keuken op.  Hilarisch toen ik haar in vol ornaat terugzag, ze was precies op oorlogspad!  Blauw aan de wangen, groen aan de kin, roze op haar voorhoofd... en haar lipjes, die moest ik doen want dat was iets wat ze zelf niet goed kon ;-)  "Ik bent e mooie madam hé nu?"  "Ja schatteke, je bent een heeeeele mooie madam! Maar we gaan het wel afvegen voordat mama thuiskomt hé?" 
Toen alle kindjes hun sapje en koek (en de baby fruitpap) op hadden, hebben we nog gepuzzeld, gedanst (de obligate K3-cd) en een vreemd fantasiespelletje gespeeld waarbij de kattemand hun boot was en waarbij de ene "Pjiet Pijaat" en de andere "Sjintejkjaas" was.  Mijn rol was me niet echt geheel duidelijk maar ze leken tevreden met mijn improvisatie en fantasie ;-). 
Vermoeiend was het wel, deels omdat ik zelf al een week last heb van maag en darmen, maar als ze dan op je schoot komen klauteren en je bedelven onder een hoop kusjes en knuffels dan smelt je onmiddellijk voor die kleine deugnieten.  En deugnieten zijn het wel hoor, maar de "ik-tel-tot-drie"-regel werkt wonderwel en ook het beloningssysteem werpt zijn vruchten af.  Eigenlijk is het redelijk simpel, gewoon weinig aandacht schenken aan negatief gedrag en het positieve gedrag aanmoedigen dmv een "Flink!" of een beloning.  Ongeloofelijk hoe snel kinderen dat door hebben en hun gedrag aanpassen! 
Hoewel het vermoeiend was, vond ik het zelf ook plezant en vooral toen ze me - toen ik vertrok - niet meer wilden loslaten en zeiden dat ik "de jiefste bent van de hele wejeld" ;-).
't Gohja... drie kinderen, het lijkt me nog steeds ok...  zolang ze maar niet alle 3 in één keer komen, zodat ik er kan aan wennen. 

20:35 Gepost door Rosie | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

15-04-06

Dorp...

Het was een zonnige voormiddag dus de boodschappen werden deze ochtend met de fiets gedaan.  Net geen 2 uur heb ik erover gedaan!  En dan te bedenken dat ik enkel naar de apotheek, de bakker en de krantenwinkel moest en ik begot maar op 400m van die winkels woon.
Veel op mijn fiets heb ik niet gezeten... neenee ik had geen platte band, ik kwam overal mensen tegen die ik kende.  Er was al een halfuur voorbij toen ik op het dorp aankwam, een ritje dat ik anders in 1 minuut afleg, mahja ik heb een beetje staan klappen met de buren.  Dan kwam ik mijn vriendin tegen toen ik mijn fiets in het rek plaatste voor de apotheek en dan mijn nichtje met haar bubbeltje toen ik de apotheek verliet.  Na een uur en een kwartier stapte ik dan eindelijk de bakker binnen en daar zag ik dan mijn schoonzus.  Dan een klapke gedaan met de madam van de gazettewinkel, vervolgens met de moeder van mijn beste vriendin en dan nog een kort babbeltje met een andere buur. 
't Goh, ik hou echt van het dorpsgevoel!  Steek mij in een grootstad en ik ben er zeker van dat ik weg kwijn.  Het was dan ook een bewuste keuze om na mijn studies niet in Gent te blijven plakken.  Begrijp me niet verkeerd, ik vind het een prachtige stad en heb er de schoonsten tijd van mijn (nog jonge) leven gehad maar om daar te blijven wonen?  Nee dankjewel... ik hou enorm van de gemoedelijke sfeer van een dorp, waar je altijd wel iemand tegenkomt die je kent, waar je een praatje kan maken bij de slager, de bakker, waar je vanop je fiets kan zwaaien naar een koppel bejaarden die je nog steeds herkennen als de kleindochter van X & Y en waar je als kind snoepjes kreeg, ...
Sommigen houden niet van het dorpsleven en ik kan begrijpen waarom: er is inderdaad geen overvloed qua cultureel aanbod en ontspanningsmogelijkheden, iedereen weet veel van iedereen, etc. maar mij stoort dit allemaal niet, I love it!  Geef mij dus maar het dorp waar persoonlijk contact nog belangrijk is en waar mensen elkaar nog willen kennen! 

19:40 Gepost door Rosie | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |