28-04-06

Parterre gevraagd...

Al een kwarteeuw ben ik doordrongen van het idee dat mijn leven na mijn studies in zijn plooi zou vallen.  U kent het wel: een fijne job, een partner, kinderen, een huis... één voor één dingen die een vaste en blijvende waarde zouden hebben in mijn leven.
Het idee dat vanaf dat ogenblik alles wel op rolletjes zou lopen, zonder al te grote zorgen, keuzes, twijfels, etc.  Dat de zoektocht en struggle naar een eindbestemming voorbij zou zijn, dat bij wijze van spreken alles in kannen en kruiken zou zijn en ik mijn leven maar te leiden zou hebben.  Hoe naïef kan je zijn? 
Ondertussen ben ik een paar jaar afgestudeerd en de struggle is nog steeds aan de gang.  Het loopt niet slecht, dat bedoel ik niet, maar de onderliggende geruststellende gedachte dat "je er geraakt bent" dat is er toch niet.  Meer nog, ik ben ervan overtuigd dat die er ook nooit zal zijn. 

Het is een utopie te denken dat het leven op een bepaald ogenblik "easy" wordt, dat je rustig kan zitten genieten van je gevonden "iets".  Eens een keuze gemaakt, dan dringt er zich een nieuw probleem op die een nieuwe keuze vereist, en dan nog een nieuwe, en nog één... er lijkt geen einde aan te komen en elke beslissing brengt een nieuw issue met zich mee.  Hoe ouder je wordt, hoe meer die keuzes bepalend worden en je in een bepaalde richting drijven.  Je hebt immers niet meer de luxe van een tiener en een jonge twintiger om jezelf veel foute beslissingen te permitteren want de klok tikt genadeloos verder.  Het is als een trechter: hoe ouder je wordt, hoe smaller en hoe minder ruimte om je te manoeuvreren, om fouten te herstellen, keuzes te herroepen.  Logisch dat de druk in de trechter stijgt naarmate je in het nauwere gedeelte komt.
Ik hoor u denken "Maar Rosie toch, je bent nog zo jong!"  Jaja, vaneigens ben ik nog jong en ik kén de statistieken waaruit blijkt dat ik er -als alles goed gaat- nog maar 1/3 van mijn leven heb op zitten, maar zo voel ik het zelf niet aan. 
Het lijkt alsof ik al een kwarteeuw aan het rennen ben op mijn levenstrap.  Als een gek aan het hollen, op zoek naar de overloop, naar het moment van rust waar ik niet meer hoeft te zoeken naar mijn vooropgestelde doelen, waar ik geen keuzes meer hoeft te maken.  Naar het moment waarop ik geen treden meer moet nemen maar waar ik rustig op de overloop kan lopen en als een tevreden mens mijn afgelegde traject kan gadeslaan. 
Ondertussen denk ik dat je pas de overloop bereikt op moment waar je uit de statistieken verdwijnt.  Het ganse leven lijkt een trap te zijn, zo eentje met onregelmatige treden en geen verlichting in de hal zodat je niet kan zien welke de volgende stap is... hoe hoog je je voet moet opheffen, hoe breed de trede zal zijn, of ze effen of hobbelig zal zijn, waarbij je even op je evenwicht moet vertrouwen zodat je kan tasten of er een leuning is, etc... 
Hoe oud je ook bent, het blijft een constant zoeken naar... zelfs al heb je je doelen bereikt, dan nog zijn er vragen, twijfels, onzekerheden, keuzes die zich opdringen, etc.  Het is vreemde gewaarwording te weten dat ik mijn oude beeld moet bijstellen.  Het beeld waarbij ik op mijn 40ste op mijn gat op de overloop zit met bungelende benen over de rand, rustig mijn trappen overschouwend...
Ik heb mij verzoend met het feit dat de trappentocht pas zal eindigen als ik mijn ogen voorgoed sluit.  Maar eigenwijs als ik ben, blijf ik hopen dat de architect af en toe een parterre in het ontwerp van mijn trap opgenomen heeft.  Want ik heb er grote nood aan... nood om even stil te staan, om mezelf een adempauze te gunnen, om - al is het maar heel even te- stoppen met rennen,...
En aangezien het weekend is, zeg ik heel beleefd: "f*ck met de trap en alle stappen die ik nog moet nemen, ik ga mij amuseren en dansen op de parterre."

14:09 Gepost door Rosie | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

Commentaren

Herkenbaar.. .. ik heb ook het idee, dat mijn leven binnenkort 'in zijn plooi' gaat vallen. Maar natuurlijk is dit niet zo. Enerzijds vind ik dat jammer, maar anderzijds houd dat wel een heleboel nieuwe uitdagingen in..

Gepost door: Mystic Flower | 28-04-06

dear miss rosie wat als ik je zeg
dat je zelf je architect bent...
zucht... Dan wordt het helemaal moeilijk he...

hoezeer ik ook meega in je verhaal, hoezeer ik op de rollercoaster van de emotionele highway ben beland, hoezeer ik soms denk: potverdekke, sebiet lost er hie zo'n haakje van de overloop en donder ik met dat vloerkleed en al de dieperik in... Ik weet gewoon (en tis ongelooflijk moeilijk om dat toe te geven door er ook iets mee te doen) dat iedereen architectje kan spelen... Ook jij...

Dus: rol uit die rode loper en shake it! xxx (warme knuffel) (ik zou zeggen, ik dans mee, maar ik kan het (nog) niet.

Gepost door: ik | 28-04-06

Mooi verwoord Ik denk dat wel meer jonge mensen rondlopen met die illusie. Wat ergens jammer is, want door je zo te concentreren op "later", vergeet je te genieten van het moment zelf.

Gepost door: yab | 28-04-06

Herkenbare gevoelens... Hey meidje, ik heb ook af en toe eens zulke gevoelens. De ene keer zijn ze al heviger dan de andere keer. Maar onze toekomst hebben we zelf in de hand. Genieten moeten we doen, en dat gaat zeker gebeuren van 't weekend (heb er grote nood aan)... Heb ook een dipje deze week, maar we slaan ons er wel uit.
X

Gepost door: Dees | 28-04-06

seg lieve meid ge brengt mij negatief nieuws zenne... Ook ik heb gedacht dat na mijn studies alles in orde zou komen... :s

Gepost door: Anne | 28-04-06

He Rosie... weerom heel mooi verwoord meiske
Het leven is een aaneenschakelijng van diverse platforms die onderling met elkaar verbonden zijn door een paar treden... Gij bevindt u momenteel op zo'n platform vanwaar je enerzijds reeds een gedeelte van het afgelegde parcours kan overschouwen maar anderzijds sta je ook vóór een "berg" platforms waarbij je je nog vele vragen gaat stellen... platforms die je moeiteloos en vol goede moed zou willen betreden maar waarvan de treden nog ontbreken en die dus de dag van vandaag nog onbereikbaar zijn voor jou... Hiertegen kan je niets beginnen meiske, alles op zijn tijd. Ik zou zeggen, geniet van je huidig bestaan en laat je gelden op het platform dat jouw huidige leeftijd symboliseerd en als de tijd er rijp voor zal zijn zullen die treden naar het volgend platform wel vanzelf verschijnen en jou ongemerkt naar de volgende fase in je leven brengen...
Ge,iet ondertussen van het verlengde week-end... dansen is daar zeker een goed middel voor. Lieve groetjes van Lucky

Gepost door: Lucky | 28-04-06

lift er is ook nog een lift, die moet je af en toe eens nemen, maar pas op want als de stroom uitvalt, dan ben je nergens. succes!

Gepost door: ome peetie | 29-04-06

De commentaren zijn gesloten.