26-04-06

Angst...

Eerlijk zijn met jezelf... 4 woorden die simpel klinken maar die o zo moeilijk naar de praktijk om te zetten zijn. 
Niet jezelf of anderen een mooier of beter passend beeld willen schetsen, daar heb ik het niet over.  Wel over het feit dat het onderbewuste zo'n krachtig instrument is, een onzichtbaar en vaak onmerkbaar gegeven dat tegelijk zo sterk en prominent aanwezig is, dat het gedachten en gevoelens kan sturen zonder dat je je ervan bewust bent.  Het onderbewuste... het is een mechanisme dat ondermeer gestuurd wordt door het oerinstinct van de angst.

Al 2 dagen loop ik rond met enkel maar dat ene iets in mijn hoofd: hoe zit het nu eigenlijk met mijn rupsen?  En eindelijk lijkt het alsof ik alle puzzelstukjes gevonden heb en nu een beeld krijg van hoe de puzzel er werkelijk uitziet.
Ik ben tot de vaststelling gekomen dat mijn rupsen helemaal niet gestorven zijn...  het waren zelfs al vlinders toen ik vertrok en dat zijn ze nu nog, alleen heeft mijn angst ze in een net gevangen.  Een vangnet... strak genoeg om ze niet meer te voelen fladderen en om ze monddood te maken... net genoeg ruimte om ze niet te laten sterven.  Angst... het is een instinct dat heel sterk aanwezig is bij mij en dat er spijtig genoeg in slaagt om alles te verlammen zonder dat ik mezelf ervan bewust ben.  Meer nog, het versterkt bepaalde gedachten en emoties terwijl ze andere volledig naar de achtergrond drukt.
Angst om het overweldigende gevoel van iemand graag te zien, angst om de haalbaarheid ervan, angst om de twijfels en angsten van de ander, angst om de controle te verliezen, angst om mezelf eraan over te geven...  het vormt een coctail die ervoor zorgt dat mijn onderbewuste alle touwtjes strak in handen houdt en mijn gevoelens zodanig tempert dat ik oprecht geloofde dat ze er niet zijn.  Dat ik tot op deze morgen dacht dat mijn rupsen gestorven waren.  Angsten... ze zullen er doorheen de evolutie van de mens wel met een reden gekomen zijn, alleen... ze maken het je zo moeilijk om uit te vissen wat je eigenlijk voelt en wat niet.

Reeds een uur zit ik hier voor dit scherm, twijfelend of ik dit zal posten of niet.  Weerom angst... angst voor zijn reactie, angst voor de diegenen die meelezen en mij kennen, angst om het zelf opnieuw te lezen... 
Maar ik ben het aan mezelf verschuldigd om eerlijk te zijn.  Ik heb mijn angstweb (h)erkend, ik heb het geanalyseerd en de conclusies kan ik niet negeren of ontkennen.  Doe ik dat wel, dan wordt het een eindeloos straatje van nieuwe gedachten en emoties, deze keer niet gestuurd door het onderbewuste maar door mijn eigenste bewuste zelf en dat zou betekenen dat ik lieg tegenover mezelf & anderen en dat weiger ik. 
Ik schuif de angst voor de consequenties en reacties op deze post opzij omdat de angsten mij reeds genoeg verlamd hebben.  Het wordt hoogtijd dat ik durf te springen want als ik nog lang op het randje van deze duikplank blijf balanceren, zal ik alleen maar banger worden en dan val ik er misschien af.  Ik weet dat ik kracht genoeg heb om te zwemmen, ook al zal het waarschijnlijk in sterk stromend water zijn en zal ik misschien kopje onder gaan. 
Ik spring... niet omdat ik een tegensprong verwacht, integendeel zelfs, ik spring enkel en alleen omdat ik eerlijk wil zijn tegenover mezelf en anderen. 

17:33 Gepost door Rosie | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook |

Commentaren

meisje, wederom heel mooi geschreven... Ja, die angst ken ik... Maar die mag je je niet laten overmeesteren... Probeer het!!!Een heel kleine opmerking, die niemand mag lezen behalve jij... HerkenD... :)

Gepost door: Anne | 26-04-06

@Anne dankjewel, ze sluipen er soms zo ongemerkt in ;-)

Gepost door: Rosie | 26-04-06

. Ook al is die angst misschien maar veel te echt, toch ben je ook een moedige vrouw. Ga ervoor Rosie, ik steun je in ieder geval op alle manieren dat ik kan.

Gepost door: Ghandi | 26-04-06

angst... die heb ik niet om nu mijn hoed af te nemen en te buigen... Buigen voor zoveel oprechtheid, zoveel eerlijkheid. Angst heb ik je ook niet te vertellen, zonder al te veel pretentie, dat ik denk dat zo'n post als deze niet verkeerd kan aankomen... Dat ie meer vragen creëert... Ja, ongetwijfeld... Al zijn vragen af en toe niet verkeerd...

En ik spreek dan tegen mijn eigen winkel, maar af en toe moet je stoppen met vragen stellen, en vliegen, zwemmen... Weet je, heb je ooit gezwommen met carnaval? Vroeger moesten wij zo zwemmen... Met kleren en al het zwembad in... Loodzwaar was dat... Zo is het ook hier he... En toch, de overkant haal je altijd... Zelfs zonder kleerscheuren... Aan alles is dan wat gerokken en getrokken en eens je het bad uit moet lijk je misschien een verzopen kat, maar toch, het feit dat je de sprong waagt in het diepe... Hoedje af...

x

Gepost door: ik (dezelfde ;-)) | 26-04-06

Goede avond Rosie, Dit postje is mooi geschreven, wat zeg ik? wondermooi geschreven... het zit vol levensvatbare waarheden en verwijst o zo mooi naar "iets" alledaags uit het leven wat ons allemaal kan overkomen... vlinders in je buik. Je mag de angsten niet voeden, dat heb je helemaal zélf ingezien... de ruspsen, zeg je zelf- zijn vlinders geworden... wel, geef ze kans zich te ontplooien tot volwassen vlinders die hun weg wel zullen vinden doorheen het web van de vele emoties die je rijk bent... succes ermee.
Lieve groetjes

Gepost door: Lucky | 26-04-06

Hoi Hallo
We wilden je gewoon een dikke knuffel sturen omdat we blij zijn jou te hebben leren kennen (amai wat ne zin maar je weet wel wat we bedoelen he ;-) )

Gepost door: Tibeke | 26-04-06

Ik wist het ! * en nu volgt een héél oprechte en welgemeende stralend(nietzowitte) glimlach*
Ga ervoor meid. Het leven is vééél te kort om té veel na te denken en te piekeren over "wat als..." en "zou dit of dat..."
Wordt het iets moois? Dan lopen er binnenkort weer twee gelukkige mensjes rond op deze aardbol. Lukt het niet? Dan hebben die twee mensjes er weer een pak levenservaring én (zeker weten) mooie herinneringen bij.
Geef toe, beide gevallen zijn toch aanvaardbaar hé ;)

Dikke knuffel!!! An*

Gepost door: An | 27-04-06

zwemmen... wat kun jij goed overweg met een pen, zeg (of met een toetsenbord in dit geval - ik bedoel maar dat je een manier van schrijven hebt die me geweldig aanspreekt). je manier van woorden plaatsen, je eerlijkheid, ... chapeau !! echt, chapeau !!
wat dat zwemmen betreft : ik ben zelf iemand die altijd eerst wou weten of hij wel KON zwemmen, eerst een brevet halen, en dan DUIKEN gelijk de gekken, want dan was ik zeker dat het kon... alleen stond dan vaak het zwembad terug droog, en dook ik los op mijn gezicht, natuurlijk... pijnlijk.
ik ben echter mijn vrouwtje tegengekomen, en zij is iemand die eerst springt, en dan achteraf pas ziet of ze wel kan zwemmen, hoe diep het is en waar die overkant is...
ik heb haar leren zwemmen, haar brevet halen, en zij heeft mij leren springen op het juiste moment !

ik wens je veel geluk toe, en hoop dat je binnenkort even prachtige dingen mag neerpennen over hoe gelukkig je wel bent dat je gesprongen bent.

groetjes

witte

Gepost door: witte | 27-04-06

De commentaren zijn gesloten.