25-04-06

Sterven in je schoot...

Genieten van het eerste tot het laatste moment... dat was het sleutelwoord van de afgelopen dagen. 
Genieten van de overweldigende natuurpracht, de stralende zon, het heerlijke eten,...  Na een woelige periode had ik nood om mezelf opnieuw terug te vinden en mijn energiereserves weer wat aan te vullen en dat is me ginder gelukt, waarvoor mijn oprechte dank. 
Ik heb er geleerd dat we tot meer in staat zijn dan we zelf denken, dat mentale kracht ons grootste en kostbaarste bezit is. 
Voor jezelf weten, fysiek voelen dat... alhoewel je ervan overtuigd bent dat je het niet kan, alhoewel je kuiten aanvoelen als elastieken die op springen staan... je toch in staat bent om nog dat stapje extra te zetten om boven te raken, dat geeft je kracht.  Even stilstaan om op adem te komen en daarna weer verder stappen tot zolang je bent waar je moet/wil zijn. 
Het was een perfecte visualisatie van hoe het leven ineen zit, vol hoogtes en laagtes.  Het is een berglandschap waarbij je soms denkt/vreest dat de bestemming veel te hoog is en waardoor je snel wil terugkeren naar het veilige dal.  Ik heb geleerd dat je geen klimmer hoeft te zijn om je bestemming te bereiken, de wil en mentale kracht om er te geraken, de nodige adempauzes en een eigen tempo is even belangrijk als een stel goed getrainde spieren.
Verder stappen nadat je van je berg gedonderd bent, ergens wist ik voor mezelf al dat die kracht ergens diep in mij zat, ik moest het alleen nog aan de oppervlakte krijgen en dat is me daar gelukt.

De afgelopen dagen hebben me ook nog een ander inzicht gegeven.  Het inzicht dat liefde en lente niet volstaan om vlinders te laten fladderen.  De cocons en rupsen in mijn buik waren de tweede reden waarom ik naar ginder ben gegaan.  Ik wou weten of ze zich zouden ontpoppen tot vlinders.  Of althans dat was wat ik had verwacht.  Het was dan ook een heel bevreemdende en beangstigende gewaarwording toen ik merkte dat ze niet ontpopten maar afstierven. 
Ik heb ertegen gevochten, ik heb alles geprobeerd om ze leven in te blazen want ik kon maar niet begrijpen hoe de liefde voor die persoon kon groeien terwijl de rupsen in mijn buik één voor één verdwenen.  Hoe ik me zo op mijn gemak voelen, genieten van zijn gezelschap, zijn warme sterke armen en zijn zachte kussen?  Ik kan het je verzekeren... je vecht ertegen, je wíl ze niet voelen verdwijnen.  Ik heb geprobeerd om de resterende exemplaren te redden, om ze op die ijle hoogte zuurstof toe te blazen...
Maar alvorens ze vlinders konden worden... zijn ze gestorven in mijn schoot. 
Het doet onnoemelijk veel pijn te weten dat die rupsen die je een tijdje in je buik gehad hebt, niet levensvatbaar zijn.  Verdriet omdat je ze niet in leven hebt kunnen houden.  Het doet pijn afscheid te nemen van iets wat potentieel mooi had kunnen zijn maar het uiteindelijk niet geworden is.  Het doet pijn jezelf toe te staan de rupsen te laten sterven en hen niet kwalijk te nemen dat ze niet uitgegroeid zijn tot vlinders.  Een perfecte illustratie van de dierenwereld: als ze te zwak zijn, dan zullen ze nooit uitgroeien tot mooie, prachtige exemplaren, hoe hard je ook je best doet.  
Vreemd hoe je iemand zo graag kan zien, iemand die jou alles mag vragen en waar je alles voor zou doen, iemand voor wie je ongeloofelijk veel respect hebt, waarbij je 100% jezelf kan zijn... maar waarbij het tollen van je hoofd, de vlinders in je buik, het duizelen van verliefdheid uitblijven.  Het is de eerste keer in mijn leven dat liefde en verliefdheid niet samengaan, dat ze een ander pad kiezen, dat het "houden van" niet gepaard gaat met vlinders... En daar treft niemand schuld: noch hij, noch ik, noch de rupsen... het zijn de harde en pijnlijke wetten van de natuur. 
 

12:09 Gepost door Rosie | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook |

Commentaren

Mooi!! Dit is hier een leuk blogje waar ik zeker nog langskom!Fijne dag gewenst hoor!

Gepost door: De Astroloog | 25-04-06

De realiteit.. .. is vaak moeilijk te aanvaarden hé. Maar bekijk het zo: beter nu inzien dat je rupsen geen vlinders worden dan nog een hele tijd doorgaan om dan te beseffen dat het geen zin heeft.

Fijn dat je zo genoten hebt van je weekendje.

Gepost door: Mystic Flower | 25-04-06

dear rosie hoe begin je iets te schrijven waarvan je de eigenlijke letters niet weet...
Door te zeggen dat ik naar je schouwspel heb zitten kijken...
Niet als een toerist, maar als een verloren gelopene in zijn eigen koninkrijk...
Ik herken je tekst, meer dan me lief is zou ik haast zeggen... Misschien durf jij onder woorden brengen wat ik gewoon niet durf... Misschien durf ik gewoon niet toegeven dat 'graag zien' alleen niet voldoende is... Maar anderzijds, misschien ben ik gewoon ook bang, bang dat ik ook nooit verliefd zal worden omdat ik het eenvoudig weg nooit geweest ben... misschien omdat ik het niet weet, hoe te zijn...

Dat je daar in de bergen genoten hebt, dat je je goed voelt, dat het allemaal zo gewoon voelt dat het raar voelt dat er daar geen vlinders genoeg aerodynamica vinden om te vliegen... Frustrerend he... Ik zit naast mijn vlinder langs het water, in alle rust. Rust die ik haast naast niemand vind... En dan vraag ik het me af... Wanneer weet een mens dat ie verliefd is... en is verliefdheid wel noodzakelijk, is liefde alleen niet genoeg?

Ik begrijp je verhaal, echt, het is me meer dan actueel voor de moment... Ik voel dan ook ontzettend met je mee...

x

Gepost door: ik (dit keer zonder naam) | 25-04-06

Misschien klint het volgende héél raar... ... en ik hoop dat volgende zinnen niet verkeerd overkomen... maar uit dit postje straalt zoveel liefde!
Volgens mij zit het zo: er waren nooit rupsen, maar van den eerste keer vlinders!! Ik denk dat je de fase van de "verliefdheid" gewoonweg overgeslagen hebt. Als pubers maken we die kriebelingen zo vaak mee... god mag het weten, ik heb het zelf zo vaak voorgehad.
Maar eens we ouder worden en de ware tegen het lijf lopen verandert dat gefladder al gauw in iets helemaal anders, dat "anders" heb jij in je postje prachtig omschreven:
"iemand die jou alles mag vragen en waar je alles voor zou doen, iemand voor wie je ongeloofelijk veel respect hebt, waarbij je 100% jezelf kan zijn..."
Het kon wel de beschrijving zijn van mijn gevoelens voor Stijn...
Dat "gefladder" en "verliefde gevoel" is bij mij al een behoorlijk aantal jaar verdwenen én toch zou ik geen ander willen, toch ben ik met hém getrouwd en toch ben ik het gelukkigste mens ter wereld.
Ik zou dus nog niet zo gauw opgeven als ik jou was Rosie... liefde is zoveel meer dan verliefdheid...

Gepost door: An | 25-04-06

***** Rosie,

Je beschrijft perfect hoe ik me soms voel ... Ik maak dit constant mee, zo constant zelfs dat van iedereen die ik tegenkom al verwacht dat het zoiets gaat worden ... Mijn mening is, en die is tegengesteld aan die van An, dat je moet blijven 'zoeken' naar die vlinders die rustig ontpoppen, en niet mag settelen voor rupsen die geen vlinders zijn geworden ... Die verliefdheid, dat zotte gevoel, dat moet er zijn. Zowel G als Colruyt-man zijn twee heel belangrijke mannen in mijn leven, zeker op 't moment, en voor elk van hen zou ik veel over hebben, maar 'het' gevoel dat je soms op de meest onmogelijke momenten kan krijgen, is er niet ... Niemand mag settelen for less, langs de andere kant ken ik genoeg mensen die dat wel gedaan hebben en die nu perfect gelukkig zijn ... Het is maar wat je wil van je leven, en ik denk dat je dat wel weet ...

Dikke kus

Gepost door: A** | 25-04-06

dit is héél herkenbaar, maar ik had het zelf nooit zo kunnen verwoorden. prachtig geschreven!!!

Gepost door: Vicky | 25-04-06

bedankt... voor je lieve woordjes op de blog van a-girl-from-antwerp.
niet vergeten : die quotes die steel ik ook maar, hoor. maar ik kan ze misschien heel af en toe bovenhalen op momenten dat ze kunnen aanspreken.
ik vind dat je prachtig kan schrijven, en herken heel veel van wat je schrijft.
laat je niks wijs maken : op 1 of ander moment MOETEN er vlinders zijn. al is dat maar heel even, al is het maar heel kort, die ene persoon waar je liefde voor gaat voelen, moet je die kunnen geven. niet eender wanneer, niet zomaar en daarom niet elke dag of voor de rest van je leven, dat is utopie, maar ze moeten er ooit wel zijn. en er is nu eenmaal een houdbaarheidsdatum op rupsen, dus ja...

groetjes

Gepost door: witte | 26-04-06

och lief meisje waarom heeft iedereen de laatste tijd verdriet om een jongen? Ik zou je in mijn armen willen nemen, en een echte troostende knuffel willen geven...

Gepost door: Anne | 26-04-06

De commentaren zijn gesloten.