13-04-06

Bol wol...

Praten... het woord heeft voor mij een ambiguë betekenis. 

Ik babbel graag en vaak, soms (of is het meestal ?) stromen de woorden als een niet te stoppen waterval uit mijn mond.  De ontelbare keren dat ik op de gang moest staan, of helemaal alleen aan een bureau moest zitten of straf moest schrijven tijdens het middelbaar... ewel het was allemaal de schuld van mijn onstopbare babbeldrang. 
Ook op de unief werden heel vaak lessen gemist om - voorzien van liters koffie en sigaretten - met alle vriendinnen rond mijn keukentafel te kwetteren.  Vaak werden issues tientalen malen herbesproken omdat we misschien tot andere inzichten konden komen, vaak eindigden ze in oeverloze discussies.  Heel plezant en leerrijk want je leert luisteren naar de anderen, je leert andere visies kennen, je leert humaner te zijn in je commentaren op acties van anderen of je probeert althans hun drijfveren voor hun soms onbegrijpelijke daden te snappen.  

Langs de andere kant had ik tot voor enige tijd de grootste moeite met praten, meerbepaald als het over mijn eigen emoties en angsten ging.  Tegen mijn twee vriendinnen kon ik dat wel maar nooit tegen de persoon zelf met wie ik bijvoorbeeld ruzie of problemen had en ook niet in mijn relaties.  Ik kon er gewoonweg niet over praten omdat ik mij niet kwetsbaar kon/wou/durfde opstellen.  Het was niet dat ik er met die persoon niet over wóu praten, integendeel, de woorden maalden door mijn hoofd, lagen zelfs klaar op mijn tong maar ik kreeg ze met de beste wil van de wereld niet gezegd.  Dat zelfbeschermend schild en de angst om kwetsbaar te zijn, ik weet heel goed waar het vandaan komt maar dat doet hier nu niet terzake.  Het gevolg was wel dat bij het minste en geringste mijn antennes of stekels geactiveerd waren en er een soort mechanisme in werking trad waarvan de missie was: "mij krijg je niet klein, hier kom ik als sterkste uit". 
Een heel foute houding natuurlijk, dat weet ik zelf wel maar de angst om gekwetst te worden was groter dan de angst om iemand te verliezen.  Het kwam er dus steeds op neer dat ik mensen rondom mij (on)bewust op voorhand en uit voorzorg van mij wegjaagde.  Dit leidde natuurlijk tot een vicieuze cirkel waarbij ik mijn eigen angsten steeds bevestigde en waardoor ik nog moeilijker mensen ging toelaten tot mezelf.  Steeds was het van "zie je wel, je bent geen haar beter dan al de rest".  Ondertussen snap ik wel - alhoewel ik er nog steeds van overtuigd ben dat er af en toe wel echt mensen rondlopen die het niet goed met je voor hebben - dat ik dat gedrag natuurlijk deels zelf uitlokte, een soort van selffulfilling prophecy.  

Nu ik erover nadenk was het waarschijnlijk niet enkel angst om iemand anders toe te laten maar vooral ook mezelf.  De hoop opgekropte en onverwerkte zaken in mijn hoofd, daar was ik zelf ontzettend bang voor.  Zolang je ze probeert weg de duwen naar het donkerste plekje in je hoofd en ze maar af en toe naar de oppervlakte komen, dan waren ze voor mij handelbaar.     
Door het bloggen heb ik geleerd om mijn eigen gedachten beter te ordenen en het is precies als een bol wol die je wil ontwarren.  Soms ontdek je twee eindjes en dan blijkt als je even verder zoekt, dat ze één en hetzelfde touwtje zijn.  De meeste knopen heb ik ondertussen uit mijn bol wol kunnen ontwarren, ook deels door er beetje bij beetje over te leren praten.  De meest geruststellende gedachte die ik daardoor kreeg was dat iedereen met een bol wol in zijn hoofd zit, de één al wat groter dan de ander. 

Alhoewel ik op het moment zelf nog steeds bijna in mijn broek doe, kiekenvel krijg en ik het gevoel heb dat mijn ademhaling eenklaps afgesnoerd wordt... kan ik er ondertussen wel over praten.  Ik heb zelfs het gevoel dat ik "moet" want ik kan het niet meer opkroppen zoals vroeger, dingen moeten onderzocht worden, verduidelijkt en besproken.  Geen woldepots meer in mijn hoofd want als ik niet knoopje per knoopje ontwar, dan zit ik binnen een paar jaar weer met een onontwarbare bol in mijn hoofd.  Ik wil mij jaren nadien niet meer de vraag stellen waarom dit touwtje afgebroken is, waarom daar een knobbeltje inzit, etc.  Neen, ik wil ze elk afzonderlijk ontwarren op het moment zelf zodat ik ze mooi kan sorteren: per kleur, per materiaal,... Dat maakt het achteraf zoveel fijner en aangenamer om iets terug te vinden in je bollewollehoofd.      

23:41 Gepost door Rosie | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook |

Commentaren

bollewollehoofd number 2 het is alsof ik in de spiegel kijk
al heb ik een ander kluwen
iedereen zal wel iets van zichzelf in dit verhaal herkennen
(en ja, ik ken je al langer dan vandaag, dus blij dat ik die vertrouwde wol weer terug als een deken om me heen kan slaan)
als je jaar en dag gevangen zit in je eigen web
is het heel moeilijk van de draad te vertrouwen
die zich op je pad aanbiedt
om de doodeenvoudige reden dat je niet weet
of die sterk genoeg is om over te kunnen lopen
i know all about that one
dus, beam me up scottie
want mijn antennes staan op een mast
zo hoog als the empire state building denk ik
x

Gepost door: abnormalia | 13-04-06

en nu ... nog dat stuk opzetten en breien maar, tot je een mooi, zacht sjaaltje hebt, die je vertrouwen geeft

Gepost door: ome peetie | 14-04-06

niets maar dan ook niets meer aan toe te voegen ... heel herkenbaar

alleen, wat doe je als er zelfs nog geen wol is, als de wol bij wijze van spreken nog aan het schaap hangt ?

Gepost door: Iguana | 14-04-06

Jeps Ik herken me ook in je wollenverhaal ... ik heb 'n paar weken geleden "leren praten". Ik had tot dan muurtjes gebouwd met als gevolg dat ik kweeni hoe gefrustreerd rondliep. Ik had de indruk dat niemand me begreep, niemand me nooit zou begrijpen en nog zo van dat zielig gedoe. Der moest een eind aan komen. Awel, ben ik gekwetst, dan zeg ik : 'ik ben gekwetst' ... ik ben verliefd, ik zeg 'ik ben verliefd', ik ben gelukkig : 'awel, ik zeg het ook'. Als het niet met me gaat, dan bel ik iemand op en zaag ik tegen de sterren op. 't lucht me op en zo krijg ik meestal ook goei advies - je zit dan niet meer met zo'n ei, en je voelt je 'n pak lichter.

't is eigenlijk poepsimpel om jezelf te zijn, ik merk dat anderen dat plezanter vinden. Ik bedoel, ik ben meer dan een Sporty Spice - af en toe komen de oude gewoontjes naar boven, maar hé, wie heeft er nooit ne slechte dag ...

Gepost door: Ikke | 14-04-06

je hebt dit heel mooi verwoord... En idd, ik heb ook een bol wol in mijn hoofd, die ik probeer te soreteren...

Gepost door: Anne | 14-04-06

. Mijn stukje touw in je hoofd begint terug wat te krullen en draaien. Misschien moeten we terug wat meer klappen voor het (weer) een knoopje wordt... ;)

Gepost door: Ghandi | 14-04-06

^^^ praten, praten, praten!!!!! DE remedie voor ENORM veel zaken!!!! Niet voor alles, wel enorm veel!!!! Communicatie!!! Héééééél moeilijk, pijnlijk soms maar o zo waardevol!!!! Slechts op die manier kan "de ander" inzicht krijgen, en jij ook soms.... Ik persoonlijk ondervind vééél baat bij het mezelf horen uitspreken van mijn problemen, het helpt bij het relativeren!!!!

@ Iguana, dan wordt het hoog tijd dat je je schaap begint te scheren hé!!!!

Gepost door: Talleke | 14-04-06

nogal wat ... knoopjes hier! ben blij ook eens anderen tegen te komen die van zichzelf durven zeggen dat ze 'issues' hebben, iedereen lijkt tegenwoordig zo perfect! Ben ook blij dat je dat moeilijk woord 'selfulfilling prophecy' ook eens gebruikt, want ik ben precies altijd de enige die dat gebruikt ... en dan kijkt iedereen altijd zo van 'hier is ze weer met haar Chinees!' ...

Groetjes, en succes met het ontwarren!

a-girl-from ...

Gepost door: A** | 14-04-06

De commentaren zijn gesloten.