10-04-06

Kompas...

Ik kan mijn eigen gedachtenstroom voor het ogenblik niet vangen, niet bevatten of ordenen.  Het zijn er teveel, vooraleer ik goed en wel besef wat ik denk wordt de gedachte alweer vervangen door een andere.  Ze zijn me te vlug af, ze spreken elkaar tegen, ze maken steeds hetzelfde ommetje...  het ommetje van een fantastische zaterdag die als een film op mijn netvlies gebrand is, zo eentje waarvan je elk beeld herinnert...
Zonder verwachtingen stond ik hem zaterdag op te wachten, of misschien toch met die ene verwachting... "niet verliefd worden" want dat zou de situatie er alleen maar moeilijker op maken.  Ik hield van hem als vriend en dat was voor mij voldoende, ik had geen nood aan een familie vlinders in mijn buik. 
Hebben de vlinders zaterdag het stopbord genegeerd?...  Ik kan er momenteel geen antwoord op geven.  Alles wat ik weet is dat ik hem al ontzettend hard mis, dat ik met zijn hoofdkussen in mijn armen slaap en dat ik zijn laatste koekje niet kan opeten omdat er me dan niets tastbaars meer rest.  
Maar hoe groot de verwarring in mijn hoofd nu ook mag zijn, het was het allemaal waard, ik zou het zo weer overdoen, van de eerste tot de laatste minuut!

Ik ga er niet over piekeren, de gedachten zullen zichzelf wel ordenen na een tijdje.  De herinnering aan zaterdag maakt me gelukkig en ze is me bijgevolg veel te waardevol om ze te belasten met gelijk welke emotie: noch angst, verdriet of hoop voor wat de toekomst nog al of niet voor ons verborgen houdt. 
Vreemd hoe de mens steeds de neiging heeft gebeurtenissen en herinneringen in een ruimer, toekomstig kader te plaatsen.  Hoe de mens steeds op voorhand een pad probeert uit te stippelen en alle mogelijke obstakels probeert in te calculeren.  Maar is het niet inherent aan de onvoorspelbaarheid van het leven dat een pad uitstippelen quasi onmogelijk is?  Hoe snel ben je niet verdwaald als de wegwijzers enkel wijzen naar "als", "of", "indien" en "misschien"?  Hypothekeren we ons levenspad niet door dingen te beslissen of in te calculeren vooraleer het aan de orde is?  Misschien moeten we ons niet krampachtig vasthouden aan een zelfgemaakte landkaart en wegwijzers waar de door onszelf gecreëerde eindbestemming het enige doel is.  Ik stel mij de vraag hoe je een vaste eindbestemming voor jezelf kan bepalen als je doelen en wensen veranderlijk zijn doorheen de tijd?  Wat streef je op de lange duur na... je geluk of je eindbestemming? 
Ik wil binnen 50 of 60 jaar niet ontgoocheld zijn in mijn zelfgemaakte landkaart, ik wil tevreden zijn met mijn levenswandeling!  Ik wil genieten van de weg die ik afleg, ik wil elk steentje op de weg voelen, ik wil van het asfalt af als ik op dat ogenblik aanvoel dat ik beter het hobbelig aardeweggetje insla, ik wil over de beek springen als ik aanvoel dat het de juiste weg is in plaats van eromheen te lopen, etc.  Ik wil mijn gevoel volgen wat hem betreft, wat dit gevoel precies is kan ik nog niet zeggen, daarvoor is het te vroeg.  Angst of hoop, geen van beiden gaat mijn parcours bepalen, dit is een weggetje dat ik gewoonweg niet voorbij kan lopen ook al weet ik niet waar het me zal leiden.  Het is een bergachtig en hobbelig pad, niet makkelijk te bewandelen door de omstandigheden maar elke stap op dit pad is een verrijking en blijkt dat hij of ik plots een andere weg inslaan dan ben ik blij voor de afgelegde meters. 
Mijn kaart heb ik dus opgeborgen, ik vertrouw erop dat het kompas in mijn buik en mijn intuïtie me zullen leiden zodat ik onderweg geluk vind in plaats van een vooropgestelde eindbestemming...

15:01 Gepost door Rosie | Permalink | Commentaren (11) |  Facebook |

Commentaren

ja, ook dat is mijn einddoel... Mss nooit het einddoel bereiken, maar wel geluk!

Gepost door: Anne | 10-04-06

Da's prachtig verwoord Rosie! Als dit de geadresseerde ook geen vlinders in de buik bezorgt...

Lieve groetjes, An*

Gepost door: An | 11-04-06

heel mooi gezegd !

Gepost door: Iguana | 11-04-06

heel mooi verwoord soms moet je al eens van die snelweg en een zandweggetje nemen
dat is pas leven

Gepost door: mieke | 11-04-06

In de kijker


Proficiat Rosie ! Je blog staat vandaag in de kijker op de homepagina van de Skynet Blogs.

Hartelijk gefeliciteerd vanwege het hele Skynet Blogs team :-)

Gepost door: Skynet | 12-04-06

*** proficiat met je vermelding op de startpagina van de blogs !!!

Gepost door: Borriquito | 12-04-06

Knap gefasnineerd zat ik te lezen, zalig hoe je de dingen verwoord.

Gepost door: Fofolleke | 12-04-06

proficiat nog maar net gestart, en nu al een vermelding op de startsite!
liefs, peetje

Gepost door: ome peetie | 12-04-06

. Een verdiende vermelding Rosie ;)

Gepost door: Ghandi | 12-04-06

Goede middag Rosie
Je kan het allemaaal prachtig verwoorden hé meiske... daarom ook dat ik graag bij jou kom lezen. Je uitgestippeld padje gewoon blijven volgen is nog steeds het beste wat je kan doen voor zover je zeker bent dat het de goede richting uitgaat!!!

Profiiat overigens met je vermelding op de Skynet-startpagina...

Lieve groetjes en een zalig en vrolijk pasen vanwege Lucky

PS vertrek vanvond voor een paar dagen naar de kust !!!

Gepost door: Lucky | 12-04-06

Van harte... ... gefeliciteerd met je vermelding op de startpagina Rosie!

Groetjes van Fleur

Gepost door: Fleur | 12-04-06

De commentaren zijn gesloten.