06-04-06

Mijn poeze-ventje...

Ik zal eens langs de slaapkliniek moeten passeren ;-) 
Dat is nu al meer dan anderhalve week dat ik 's avonds niet in slaap geraak.  Ik ben nooit echt een goede slaper geweest, meestal lig ik zowiezo nog een halfuur tot driekwartier wakker alvorens in slaap te vallen maar zoals de afgelopen 10 dagen wakker zijn tot na 2u30 's nachts, dat is zelfs voor mij niet normaal. 
Ook een boek lezen helpt niet, zodra ik mijn ogen voel dichtvallen doe ik mijn lichtje uit en pats boem ik ben weer klaar wakker.  Ik lig vervolgens te draaien en te keren in mijn bed tot ik er onnozel van word.  Het gevolg is dat ik 's ochtends natuurlijk niet uit mijn bed geraak. 

Ik denk dat het een vorm van uitgestelde stress is van de afgelopen periode.  Meestal zie je niet aan mij als ik gestresseerd ben, dat komt pas nadien te voorschijn, als het ergste achter de rug is. 
Stress heeft bij mij nooit het effect dat ik als een kieken zonder kop rondloop, niet kan eten of sta te trillen op mijn benen.  Meestal ben ik zeer kalm op zo'n momenten en weet ik alles te relativeren uit een soort van zelfbescherming.  Het nadeel is dat de stress er na een tijdje toch op een bepaalde manier uit moet en dit is bij mij meestal inwendig zoals in een bijna niet te stelpen bloedneus, een beginnende maagzweer en spastisch colon (en dat laatste is echt pijnlijk, ik kan het je verzekeren!).  Gelukkig is het voorlopig maar bij deze drie dingen gebleven en dateren ze al van een hele poos terug.  En het slapen, dat zal ook wel weer beteren zeker?

Gisteren heb ik een poezebeest bij mij genomen, ik dacht van het zacht geronk in slaap te vallen.  Niets was minder waar natuurlijk!  Hij, met een trage en regelmatige ademhaling, lag uitgestrekt te slapen in het midden van het bed waardoor ik verbannen werd naar het randje.  Op uitzondering van mijn moeilijke slaappositie was het wel fijn dat hij bij me lag, ik heb tenminste de lange uurtjes in afwachting van mijn in-slaap-valling niet alleen doorgebracht.  Ik heb alles wat mij de laatste tijd bezig houdt vertelt tegen mijn poezeventje en we vonden het beiden plezant want ik viel uiteindelijk in slaap en hij snorrelde verder.

Als ik mijn postje herlees merk ik dat het slaaptekort mij precies geestelijk ook al parten begint te spelen ;-)

14:38 Gepost door Rosie | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.