07-08-06

Van de wereld af...

Lunchpauze op een bankje langs het water

Een kleurenzee van paraplu's... onzichtbaar
Voetstappen van gehaaste mensen ... onhoorbaar
Doorweekte kleren, een natte huid... onvoelbaar
Hij houdt me in zijn armen

Samen van de wereld af... op een bankje in de regen

22:56 Gepost door Rosie in Algemeen | Permalink | Commentaren (14) |  Facebook |

04-07-06

Zweven...

Mijn batterijtjes zijn de afgelopen week helemaal opgeladen, als dat al nodig was want de laatste tijd zit ik goed in mijn vel en dans ik door het leven dat het een lieve lust is.

Drie vrije dagen, zaaaaalig weer, een zwembadje dat de nodige verkoeling bracht, de radio en het kabbelende vijverwater op de achtergrond, elegante libellen en dartele vlinders rondom, waterlelies en andere bloemenpracht in volle glorie,... het was puur genieten van al dat moois dat me omringde!  Ook de avonden waren goed gevuld: een plezant fietstochtje dat eindigde met een reuzesangria en prachtig zeezicht, een gezellige bbq, een relaxed etentje onder vrienden, ...   Geen heftige uitgaanstoestanden de afgelopen week maar wel rustige, gezellige momenten waarbij je het geluksgevoel voelt zinderen tot in je kleine teen...
En wat de liefde betreft... ewel ik heb gemerkt dat dit niet meer één van mijn prioriteiten is.  Het is natuurlijk één van de mooiste dingen die er zijn maar het is niet het enige.  Er is zoveel moois om van te genieten hier en nu dat het zonde zou zijn om daaraan voorbij te gaan omwille van de zoektocht naar de "liefde van je leven" of om dit als een gemis te zien.  Ik cross niet meer in sneltempo op zoek naar de liefde, naar iets waarvan ik zelfs niet weet waar ik het zoeken moet, wanneer ik het zal vinden als ik het überhaupt ooit zal vinden.  Het is gedaan met zoeken en mijn weg aan te passen in functie van de liefde.  Ik maak gewoon mijn eigen weg en wie weet komt "hij" ooit wel op mijn pad terecht . 

Ook al heb je niet alles wat je wenst, toch kan je zweven op wolkjes van geluk... want het zijn de dingen die je wel hebt die je door de lucht dragen...

23:34 Gepost door Rosie | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

01-07-06

Glinsteringen...

Met roodbetraande ogen zat ze aan haar tafeltje dat bedekt was met een gebloemd plastieken tafelkleed.  Recht tegenover haar zat hij, de oorzaak van haar verdriet.  Voor haar was hij de grote liefde, voor hem was zij enkel een spielerei.  Omdat ze me geregeld op de hoogte houdt over haar grand amour, had ik snel door dat er troubles in paradise waren.  Nu ja ik had het al langer zien aankomen maar ik kon haar enkel heel voorzichtig de kijkrichting aanwijzen, haar ogen moest ze zelf opendoen.  Daar is ze oud genoeg voor en trouwens wie ben ik om me te moeien met iemand anders haar liefdesleven, ik ben nu niet direct een expert te noemen op het vlak van geslaagde relaties maar bon... dat is een ander verhaal.
Ik kom deze ochtend dus met een overvolle blaas binnengestormd bij de wc-madam die als een hoopje ellende aan haar tafeltje zit terwijl hij het hoge woord voert.  Ik kijk haar bezorgd aan en mijn ogen vragen of alles in orde is, ze knikt me geruststellend toe.  Ik duik snel het dichtste toilet binnen want soms is de roep van de natuur echt niet te negeren!  Deze middag ben ik nog even langsgeweest om te kijken of ze niet ingestort was want ze doet zich steeds sterker voor dan ze is.  Dus ook deze middag, ze relativeerde het zo erg dat het niet meer geloofwaardig was.  Ze klapt dicht als haar gevoelens onder woorden moet brengen dus ik drong niet aan.  Op het moment dat ik vertrek... roept ze me geheel onverwacht na: "Rosie!", ik draaide me om vooraleer ik om de hoek verdween en zag glinsterend vocht in haar ooghoek, bijna onhoorbaar zei ze "Bedankt voor je liefde, meisje..."  Ik schonk haar mijn oprechtste glimlach, niet onmiddellijk wetend wat te zeggen of doen...
Dat uitgerekend zij, die zo'n uitspraken met moeite over haar lippen krijgt, me zoiets toeriep, bracht mij toch wel even van mijn melk... 


Later op de middag...

Toen ik hem zag binnenkomen, schoten een aantal letters me te binnen.  In welke volgorde ik die letters moest plaatsen om me zijn naam te herinneren wist ik echter niet meer, tientallen keren heeft hij het al herhaald, maar mijn geheugen weigerde tot nu toe steeds om het op te slaan.  Mijn aanbidder...  nu zijn verlof voorbij is, was hij deze middag opnieuw trouw op post om een babbeltje te komen maken.  Kiekenvlees bezorgt hij me... maar dan niet met een positieve connotatie, integendeel, kiekenvlees van afkeer.  Niet dat zijn uiterlijk zo'n grote afknapper is ofzo: hij staat niet vol pukkels, heeft geen vet haar of een wollemoustache (zo'n donssnorretje van "ik wil wel maar ik kan niet"), etc.  Qua uiterlijk valt hij eigenlijk mee maar er is nu éénmaal een genre mannen die mij de creeps bezorgt en nu heb ik toch wel de pech zeker dat hij tot dat genre van "pantoffels" behoort?!?  Dan heeft een mens als eens een aanbidder pfff...  Het is echt zo iemand die je bij manier van spreken als dweil kan gebruiken en die nog merci zal zeggen, iemand waarvan jij altijd alles mag beslissen, die zich volledig ondergeschikt stelt aan jou, een man die geduldig wacht tot je zijn kleren klaarlegt die hij moet aantrekken, etc.  Ik denk eerlijk gezegd dat zelfs Ken van Barbie meer pit heeft dan hem.  Allee geef nu toe: wie komt gedurende 2 maanden bijna elke dag langs, moet bijna op zijn eentje de conversatie gaande houden (ik antwoord vriendelijk maar stel hem nooit zelf vragen) én vraagt elke keer of ik nog steeds niets wil gaan drinken met hem?!?  Echt waar, die man heeft zoveel pit, temperament, passie, karakter en trots als een pannekoek waar ze gist vergeten in te doen zijn! 
[Even ter verduidelijking, mijn aanbidder is niet de Griek uit het postje van een paar weken geleden, wij zijn ondertussen heel goeie maatjes en ik ben er blij om dat het zo uitgedraaid is.]

01:02 Gepost door Rosie | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

27-06-06

Rode limonade...

We hebben er allemaal wel eens last van vermoed ik... van die dagen waarop je niets of niemand rond je kan verdragen.  Ewel ik had zo'n dag vandaag.  Terwijl ik anders met de glimlach toerismebureau speel voor verdwaalde toeristen (terwijl dat absoluut geen onderdeel is van de functieomschrijving van mijn job) en mensen die hoogdringend moeten plassen de weg wijs naar het publiek toilet, werkten ze vandaag van de eerste tot de laatste op mijn systeem.
Waarom ik zo nukkig rondloop en bij het minste het gevoel heb dat mensen mij het bloed van onder mijn nagels halen, weet ik niet... er is eigenlijk geen directe aanleiding voor.  Ik kan enkel maar vaststellen dat momenteel de kriebels krijg van iedereen die enigsinds in mijn buurt komt en ik met een enorme tegendraadsheid en boosheid zit waarvan ik geen enkel vermoeden heb waaraan ze te wijten kunnen zijn.

Eén remedie: een fles rode limonade gaan halen [verboden tijdens mijn kindertijd en daarom zo'n onweerstaanbare aantrekkingskracht op mij :o)], chocolade en een roddelboekje.  'k Was nog niet goed en wel terug van de winkel of er waren serieus geïnteresseerde klanten: meer dan 6 uur (!) heb ik erop gewerkt maar het resultaat mag er zijn :o).  De zwarte vlekjes dansten voor mijn ogen wegens van de ganse dag geen tijd om te eten of te drinken, een zeer laag nicotinegehalte en een blaas die op ontploffen stond moest ik erbij nemen, maar de vis was binnen (en komt zelfs nog eens terug *blijblijblij*) en ik was achteraf zodanig uitgeput dat er geen energie meer overbleef om mij te ergeren en boos te zijn op de ganse wereld (het was ondertussen ook al sluitingstijd).
Dit zal waarschijnlijk de eerste en de laatste maal zijn dat ik dit zal uitspreken maar ze hebben het verdiend: "God bless America" als dank om mijn aandacht af te leiden van al wat op mijn zenuwen werkte én mijn bankrekening serieus te spijzen :o)
En mijn fles rode limo, de chocolade en het roddelblaadje liggen onaangeroerd klaar voor morgen... je weet maar nooit...

23:21 Gepost door Rosie | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

26-06-06

Stemming onder het vriespunt...

Deze morgen opgestaan maar een uur erna was ik nog steeds niet echt wakker.  Het resultaat van een uitputtend weekend en oververmoeidheid.  Al wat ik dan vraag is dat ze me even gerust laten en me op mijn plooi laten komen maar dat was buiten mijn telefoon en ons moeder gerekend.  
Berichten en telefoons volgenden elkaar deze ochtend in sneltempo op en ondertussen overstelpte ons moeder me met allerlei gebruiksaanwijzingen voor de vaatwas, de frietpot, de rolluiken (?!?), de inhoud van de diepvries, het kippen-, vissen- en kattenvoer, hoeveel water de bloemen moeten hebben, etc.  Ze vertrekken namelijk op reis en alhoewel ik al halverwege de 20 ben, heeft ze blijkbaar een heilige schrik dat ze bij haar thuiskomst mij en de dieren ondervoed en half dood zal terugvinden en dat het huis eruit zal zien alsof er een bom gevallen is.  Ok, ik ben misschien geen keukenprinses of een strijkwonder en mijn onhandigheid staat de laatste maand op topniveau, maar ik heb 5 jaar kunnen overleven op kot, dus ik denk dat ik deze 9 dagen ook wel overleef ;o) 

Rond de middag was ik er gewoon onnozel en hoorndol van geworden!  Het was tijd voor actie: de telefoon uitgezet en ons moeder meegenomen op boodschappen, als ze de frigo eigenhandig kon bijvullen zou ze misschien wat minder ongerust zijn en mij de oren niet meer van mijn hoofd zagen met al haar gebruiksaanwijzingen.  Mijn aanpak leek te werken :o)
Mijn stemming ging erop vooruit maar het was van korte duur.  Toen ik mijn telefoon opnieuw aanzette, zag ik het berichtje van mijn collega: "Lieve Roosje, het spijt me dat ik je door mijn besluit alleen achterlaat met het rampgeval (een andere collega) maar ik stop ermee, ik kan het niet meer aan."  Het was precies alsof ik een klap in mijn gezicht kreeg.  Ik belde haar op.  Ze was opgelucht zei ze maar tegelijkertijd voelde ze zich schuldig dat ze mij aan mijn lot overliet.  Ik vertelde haar dat ik haar begreep en haar enorm zou missen maar dat ze zich absoluut niet schuldig hoefde te voelen, ik heb al voor hetere vuren gestaan en per slot van rekening doe ik mijn werk graag, enkel het rampgeval zorgt voor miserie maar dat kan ik wel aan.  Ik meende elk woord maar toch had ik de grootste moeite om dat inwendige stemmetje te onderdrukken dat de ganse tijd schreeuwde "Laat me niet alleen achter, ik wil niet dat je weggaat!".  Geen van ons beiden had ooit gedacht dat we zo goed overeen zouden komen, laat staan dat we elkaar met een half woord zouden begrijpen en volledig op dezelfde golflengte zouden zitten.  We zijn namelijk zo verschillend van elkaar als mogelijk is en toch klikte het van in het begin.  Na haar vertrek zal het werk gewoon "werk" zijn en niet meer "het werken met een goeie vriendin", tgoh... ik ga haar echt missen!

Elke keer neem ik mezelf voor dat ik me niet te snel ga hechten aan mensen want vroeg of laat gaan de wegen toch weer uit elkaar.  Maar ondanks die voornemens lukt het me nooit.  Ik kan blijkbaar niet gematigd zijn in vriendschap, ik ben een meisje van uitersten... ofwel heb ik het voor iemand ofwel niet.  Diegene waarmee het niet klikt mogen alle moeite van de wereld doen, als ik ze niet moet, dan moet ik ze niet en steek ik er geen energie of moeite in om vriendelijk te zijn voor de schijn.  Vaak wordt me hierom arrogantie of dikkenekkerij verweten maar dat kan me niet schelen.  De mensen met wie het wel klikt die liggen me heel snel nauw aan het hart en ik raak aan hen gehecht. 
Soms lijkt het me beter en makkelijker om niemand te dichtbij te laten komen, dan doet het ook geen pijn als ze weer uit je leven verdwijnen.  Enerzijds zou ik dat graag kunnen, anderzijds weet ik van mezelf dat me dat nooit zal lukken en dat ik dat "gematigde" ook niet wil.  Mijn leven typeert zich in alle aspecten (liefde, vriendschap, werk, etc.) door hoogtes en laagtes.  Ik heb hoge vluchten nodig om te voelen dat ik leef, maar hoog vliegen is nu eenmaal onlosmakelijk verbonden met zo laag vliegen dat je af en toe een tak niet meer kan ontwijken... 

21:06 Gepost door Rosie | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

17-06-06

I like it!

Mijn benen hebben ondertussen alle kleuren van de regenboog en op mijn arm heb ik precies een stukje slangenvel door al de korstjes maar... IK VOEL ME GOED... IK VOEL ME GOEOEOEOED! (het melodietje moet je er maar bij denken).
In de vooravond zijn we met alle neven en nichtjes naar het strand getrokken waar een fotograaf onze smoeltjes op de gevoelige plaat heeft vastgelegd.  Daarvan zal er dan een (hopelijk) mooie collage van gemaakt worden die we over een maandje cadeau zullen doen aan onze grootouders op hun huwelijksjubilé. 
En nu... nu ga ik op mijn fiets springen en gaan we op de dijk een heerlijke sangria (of meer) gaan drinken met een prachtige zonsondergang gratis en voor nieks erbij.  't Leven kan schoon zijn... als je maar je oogjes opendoet :o))

21:04 Gepost door Rosie | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

13-06-06

genetisch bepaald of gewoonweg onhandig?

Gisterenavond stonden ze weer te blinken als nieuw, mijn open schoentjes die de schoenmaker van een antislipzooltje had voorzien.  Ze zagen er terug piekobello uit en ik had ze dan ook al klaar gezet op de mat om ze deze ochtend aan te trekken. 
Met een antislipzooltje en een nieuw hakje waren mijn stillettosandaaltjes as ready as can be om mijn voeten te omhullen.  Helaas bij de aanzet van de eerste keldertraptrede gingen ze in de fout!  De antislipzool wist nog niet goed wat zijn functie was want één, twee, drie, vier trappen voelde ik onder mijn voeten passeren, precies of ik was de keldertrap aan het afskieën.  "Dit loopt niet goed af", flitste het door mijn hoofd toen ik mezelf voorwaarts voelde kantelen.  Dan maar een noodmanoevre om de schade te beperken (lees mijn gezicht en nek te besparen van een onzachte aanraking met de trap) want pijn ging ik zowiezo hebben... dat was iets wat onvermijdelijk was.  Dus een met een ferme zwaaibeweging de heupen naar voor, door de knieën en armen wijdopen om af te remmen langs de bakstenen muur.  Bijna onderaan de trap kwam ik tot stilstand en de remsporen waren onmiddelijk zichtbaar: knieën, scheenbenen, voeten en onderarmen zijn volledig gekneusd, blauw, gezwollen, vol builen en bloeduitstortingen en geschaafd.  Ik heb er dan onmiddellijk zalf aangewreven en hard op de builen geduwd om de schade nog enigsinds te beperken, alhoewel het niet veel heeft uitgehaald.  Ik zie eruit en voel me alsof ik ternauwernood een kickboksmatch heb overleefd, maar mijn gezicht is tenminste gevrijwaard dus al bij al had het veel erger gekund.  Dus deze avond na het werk vlug even langs de dokter gestopt om de schade te laten opmeten want die harde, dikke oneffenheden op mijn benen en armen wou ik toch even checken want ik ben als de dood voor eventuele bloedklonters.  

Vier weken geleden had ik ook prijs, toen ben ik midden op de markt van een toeristische stad gevallen over een ijzeren ketting, pal tussen een groepje Japanners die met hun obligate fototoestel in de aanslag stonden.  Gegarandeerd dat ik over enige maanden in een Japanse videodinges te zien ben! 

Ik koester de hoop dat al mijn vallen en struikelen misschien genetisch bepaald is en ik er dus weinig of niets kan aan doen.  Maar nadat ik er gisteren in geslaagd ben om de hogedrukreiniger te laten ontploffen voor die ene keer dat ik zelf mijn auto was, bekruipt mij stillaan het onplezante gevoel dat het misschien wel eens onhandigheid zou kunnen zijn...  

21:04 Gepost door Rosie | Permalink | Commentaren (9) |  Facebook |